Helpende handen

'Jij bent nu de senior, gedraag je er naar' was de opdracht die ik anderhalf jaar geleden mee kreeg van mijn fantastische duo collega, die na 15 jaar samenwerken met pensioen ging. Een van de eerste dingen die ik toen als senior gedaan heb, is de stagecoordinator van het ROC bellen met de vraag of ze een stagiaire voor mij had.

Dat bleek een soort van omgekeerde wereld te zijn. Het ROC was altijd op zoek naar goede stageplekken en had vaak moeite met het vinden van genoeg plaatsen voor al hun studenten van de afdeling Zorg en Welzijn. Het gebeurde maar zelden dat een school of verpleeghuis zich aanmeldde als stagebedrijf. Ze waren er blij mee.

En ik ben ook heel erg blij met de extra handen in de klas! Wat zijn deze meisjes van het ROC praktisch en behulpzaam. Ze zetten 's ochtends de stoelen in de kring, vullen de plakselpotjes, slijpen de potloden. Met plezier nemen ze tijdens de werkles een groepje kleuters onder hun hoede. Schrijven namen op de werkjes, verschonen een broek, troosten, knuffelen en misschien wel het allerbelangrijkste, ze spelen gezellig met de kleuters mee.

Deze week nemen we afscheid van de eerste stagiaire van dit jaar en vandaag kwam de nieuwe stagiaire kennismaken. Ze is moslim en draagt een hoofddoekje. Ik ben benieuwd hoe de kleuters daar op zullen reageren. Opmerkzaam zijn ze zeker. Vanochtend gaf ik hen een papieren handje mee naar huis en de vraag of ze daar een cadeautje bij wilden zoeken voor de afscheid nemende juf. En wat zouden jullie haar willen geven, was mijn vraag. Nagellak, lippenstift, oogschaduw en mascara werden het meest genoemd. Dat hadden ze goed gezien, de juf die afscheid neemt, die maakt zich graag mooi op.

Op de handjes schrijven we wat de juf voor ons betekend heeft, wat we met haar gedaan hebben, waarom we haar lief vinden. Als je dit leest lieve juf J, hartelijk bedankt voor je Helpende Handen, je vriendelijkheid en je behulpzaamheid, alle dagen dat je bij ons in de klas was!

Hebben jullie ook helpende handen in de klas? En hoe bevalt dat? Pabo studenten? Of mensen van andere opleidingen? Kost het je veel tijd? Is het gezellig? Kun je je stagiaire zoals ik niet meer missen? Bedankt voor jullie reacties alvast!

Ruimte om te spelen

Nummer 30 komt wennen. Het klinkt oneerbiedig, alsof een kleuter in onze klas een nummer is en dat is het laatste wat ik zou willen en toch noem ik haar zo. Ineens past de kring met stoeltjes nauwelijks nog tussen de tafels. Vroeger maakte ik groepjes van vier of zes tafels met de lange kanten tegenover elkaar. De laatste jaren zet ik drie tafels met de lange kanten naast elkaar, daar zitten dan zes kleuters aan. Ze zitten dan aan de korte kanten van de tafels, iets dichter bij elkaar. Kun je het je voorstellen? Ik zal morgen een foto maken en hierbij plaatsen. Een van de voordelen van het dichter bij elkaar zitten vind ik dat er zachter gepraat wordt. Je maatjesstem is een zeer ingburgerde term in de klas en die wordt meestal goed gebruikt.

Een ander voordeel is dat er meer vloeroppervlak overblijft. De trein, de knikkerbaan, de k'nex en grote puzzels die passen niet op een tafel daar speel je veel fijner mee op de vloer. Als ik het tapijt van dichtbij bekijk zou ik er zelf eigenlijk niet graag op liggen maar de kinderen trekken zich niets aan van vlekken en een beetje zand. Het liefst pakken ze alle servies en speelgoedeten uit de poppenhoek in een wandelwagen, spreiden een kleedje uit, ergens in de klas en stallen daarop alles uit. Kamperen lijkt het wel en ik geniet er van als ik het zie gebeuren.

Als ik ons lokaal bekijk en vergelijk met de ruimte die er is in de nieuwste scholen in Zoetermeer dan heb ik helemaal niets te klagen. Wat zijn de nieuwste kleuterklassen ontzettend klein. Kunnen kleuters daar nog liggend op de grond een puzzel maken? Kunnen ze nog kruipend achter een autootje aan door de klas racen? Of zit iedereen aan een tafeltje te werken, zoals in de hogere groepen?

Misschien betrekken jullie de gang en het speellokaal bij je klas? Dat doen mijn kleuters heel graag, spelen in de gang. Niet iedereen op school snapt dan dat lekker op je sokken rennen en glijden ook spelen is. Toch blijf ik de gang gebruiken als speelruimte. In de sinterklaastijd bouwden we er een boot, met kerst een kerststal. Hoe doen jullie dat? De ruimte zo indelen dat er goed gespeeld kan worden. De klas zo inrichten dat er ook nog ruimte is voor nummer 3o enz....

Tips zijn hartelijk welkom ;-)

Engelen op school

Op mijn nieuwjaarskaart schreef ik dit jaar een gedichtje over engelen. Mensen die je vreugde verdubbelen en je verdriet halveren. Ze waren er voor mij. Maar niet gelijk aan het begin van het jaar....Een paar weken na mijn 50e verjaardag werden wij in maart als team bij elkaar geroepen. De sfeer was gespannen, iedereen voelde dat er iets bijzonders stond te gebeuren en zeker niets leuks. Het zou te maken hebben met de aankomende sluiting van de dependance en de gevolgen daarvan.

Aan het begin van de bijeenkomst werd er een aantal A4tjes uitgedeeld. De namen van de teamleden stonden er in leeftijdsgroepen afgedrukt en aan het eind van verschillende groepen stonden er één of meerdere namen schuin gedrukt. Waaronder mijn naam. Toen ik het zag, sprongen de tranen in mijn ogen. Dit betekende overplaatsing realiseerde ik mij meteen. De bovenschoolse directeur nam het woord en vertelde wat ik al wist. Alle tijdelijk benoemde mensen kregen ontslag en vanwege het leeftijdsbewust personeelsmanagement (mooi scrabble woord) werden er uit verschillende leeftijdsgroepen mensen overgeplaatst naar andere scholen.

Hoera, ik was net 50 en had dus in de groep 50 tot 60 jarigen de allerminste dienstjaren :-( Waar zou ik terecht komen en wilde ik wel naar een andere school na bijna 20 jaar op de Margriet? Nee, dat wilde ik niet en ik nam mij voor om ontslag te nemen. Ik maakte in de maanden die volgden plannen om een speelgoedwinkel te beginnen. Een boerderij thema winkel. Vol enthousiasme legde ik contacten met een zeer bekende Zoetermeerse geitenboerderij. Zij zagen mijn plannen wel zitten en dachten vrolijk met mij mee. Toch bleek de praktijk weerbarstig. Terwijl ik mij al ingeschreven had bij de kamer van koophandel bleek dat de boerderij de vergunningen voor een speelgoedwinkel toch niet rond kon krijgen. Ze zagen er van af.

Op de dag dat ik dat bericht kreeg, kwam op school het bericht dat ik toch kon blijven. Mijn allerliefste kleuter collega, in dezelfde leeftijdscategorie als ik, had besloten ontslag te nemen, dus kon ik blijven.Een engel op mijn pad. En er volgden er meer. Ik kreeg een nieuwe collega om mee samen te werken. Na 15 jaar lang de jongere juf geweest te zijn werd ik nu senior. En gedraag je er naar;-) werd mij opgedragen door Anneke die met pensioen is en die mij al die jaren het leven van een senior juf heeft voorgeleefd.

Mijn nieuwe collega is de tweede engel, zo lief en enthousiast en zo met hart en ziel betrokken bij alles wat er te doen is op school. Als ik aan het werk ben en zij even de klas binnen komt op haar vrije dag wordt ze door de kleuters plat geknuffeld. De derde engel is mijn stagiaire, ik zou niet meer zonder haar kunnen. Ze doet de opleiding zorg en welzijn en is zo super handig en behulpzaam. Voor ik iets gevraagd heb, heeft zij het al gedaan. Stoelen in de kring zetten, lijm potjes vullen, mee buiten spelen. De kleuters zijn dol op haar. Nu is het vakantie en is ze ziek, wat een pech.

Tot slot de rest van de collega's, de één is wat engelachtiger dan de ander, haha. Ik stel mij voor dat een aantal dit stukje wel leest. Zij hebben fantastisch meegewerkt aan het voorbereiden en uitvoeren van de kerst wandeling vorige week donderdag. Hartelijk dank daarvoor beste mensen, rust lekker uit en geniet van de vakantie. Tot volgend jaar!!

Tot slot nog een vraag. Wie was er dit jaar een engel voor jou en op welke manier? Of was je zelf een engel voor een ander? Deel het hier met ons, ter inspiratie voor het komende jaar!

Digibord

Hanneke staat met een filmpje over het digibord op leraar24. Ik bekijk het filmpje en zie haar grote enthousiasme. Tegelijk vraag ik mij af 'wat heb ik met het digibord?' Een half jaar hangt het nu bij ons in de klas en ik ben aan het ding gewend geraakt. Maar eigenlijk doe ik er weinig mee. Een digitaal prentenboek bekijken, dat wel af en toe. En Koekeloere zien we nu op het digibord maar wat is het verschil met tv kijken?

Waarom voel ik een soort weerstand tegen het bord in de klas terwijl ik zelf wel graag op internet ronddwaal, facebook voor mij een soort spelen is en het schrijven van een blog en het lezen van de reacties daar op mij ook veel plezier geven.

Voor mijn gevoel zitten kleuters thuis al zo vaak en lang naar beeldschermen te kijken. Dora, Megamindy, het huis Anubis en zelfs verhalen over Harry Potter hoor ik voorbij komen.

Als ik dan zie hoe sommige kleuters tekenen en knippen(of eigenlijk niet tekenen en knippen)als ze pas op school zijn, dan vraag ik mij soms af of ze thuis potloden hebben, of er verf en papier en plaksel en een schaartje is om mee te spelen.

Daarom laat ik ze op school zo veel mogelijk 'kliederen', dat geeft rommel.Ik loop regelmatig met paarse ecolinehanden rond. En ook de vloerbedekking in de klas ziet er na 15 jaar bijna dagelijks verven, knippen, scheuren en plakken, spelen met zand en water en takken en bladeren uit als een 'kunstwerk'. Ik geloof in leren door doen, door voelen, ervaren, ruiken, proeven, iets in je handen hebben en dat is wat ik mis bij het digibord.

Maar misschien heb ik het mis? Is het een vooroordeel waar ik last van heb? Zijn jullie wel heel enthousiast over het digibord? Geef mij een tip? Wat is jouw leukste digibord idee voor kleuters??? Alvast bedankt!

Wat sleep jij mee naar school ?

'Sorry mevrouw, we mogen de wijk niet uit.' Zo reageerden de twee vuilnismannen die met een autootje vol enorme dennentakken in het Stadshart, het winkelcentrum van Zoetermeer stonden. Ik vroeg hen of ze de takken naar school wilden brengen. Ik zag al voor me hoe tweehonderd kinderen er de mooiste kerststukjes mee zouden maken. En het zou mij veel illegaal snoeiwerk schelen....

Een paar uur eerder was ik al langs de pas geplaatste kerstboom gelopen. Er naast lag een stapel afgezaagde takken, prachtige takken. Ik zou ze zo mee willen slepen naar school maar ze waren te groot en te zwaar. De vriendinnen (allebei ex kleuterjuf)waar ik mee ging lunchen in de stad, zagen mijn ogen glinsteren en konden zich zo goed voorstellen welke mogelijkheden ik allemaal zag.
Maar het was koud en we hadden zin in een lekker broodje, dus we liepen door. Jammer, maar er zijn grenzen aan het slepen met spullen voor school.

Na de gezellige lunch liepen we terug door het stadshart en zagen dat de takken inmiddels in een soort vuilnisautootje, speciaal voor groen, waren geladen. Ik zag een kans en sprak de mannen aan, vertelde dat ik juf ben op een school aan de rand van het stadshart en dat de takken in hun auto heel veel kinderen blij zouden kunnen maken. Eigenlijk had ik verwacht dat ze in de auto zouden springen en regelrecht naar school zouden rijden om de takken even te brengen maar dat viel tegen, ze mochten de wijk dus niet uit.

'Van wie mogen jullie dan de wijk niet uit?' vroeg ik en het antwoord was 'van de wethouder.' Oh, reageerde ik, de wethouder, die ken ik. Als ik Edo bel en hem vertel dat ik de overgebleven gemeentekerstboomtakken goed kan gebruiken op school dan vindt hij het best dat jullie die takken even brengen. Alstublieft mevrouw, hier is zijn nummer. Ik kreeg de telefoon van de vuilnisman in mijn handen gedrukt, hij had het nummer van de wethouder in zijn telefoon staan. En nu, juffrouw, las ik in zijn ogen, wat ga jij doen?? Hij genoot net als ik van deze onverwachtse onderhandelingen op straat.

Oeps, ik ken de wethouder en hij kent mij maar ik weet zeker dat hij er niet op zit te wachten dat ik hem op zijn werk lastig val met vragen over kerstboomtakken. Jullie hebben vast wel een andere baas, misschien kan ik die even bellen, bedacht ik ineens. Ha, dat kon ook. Een ander nummer werd ingetoetst, ik kreeg een aardige Leo aan de lijn, legde mijn vraag voor en de mannen kregen toestemming om naar school te rijden. YES, geregeld! Je bent een schat Leo, riep ik enthousiast in de telefoon en bedankte vervolgens de vuilnismannen hartelijk. Wat moeten we zeggen als we op je school komen vroegen ze nog. Doe maar de groeten van juffrouw Jannie antwoordde ik. Ze zijn wel gewend dat ik iets naar school sleep ;-)

Ouders op facebook?!

Na een intensieve avond tien minuten gesprekken dronken we met een aantal collega's nog een glaasje wijn, op de stoep van de school, naast de voordeur. Ik zat op een muurtje en voor mij op dat muurtje stonden onze gevulde glazen. We hadden plezier en voor ik het wist pakte een jongere collega zijn hippe telefoon en maakte een foto die hij hop op facebook plaatste. Leuk vond ik het op dat moment, ik houd van het delen van wat ik beleef op facebook. Voel mij regelmatig geïnspireerd door belevenissen van anderen. Leuke muziek, film en boekentips ik lees ze graag. Ook zie ik met plezier de foto's voorbij komen van nichtjes en neefjes die niet naast de deur wonen. Ze treden op met hun orkest of spelen zwarte piet, ik reageer daar graag even op, kan zo een beetje met hen mee leven.

Mijn eigen dochter was slechts kort met mij bevriend op facebook. Toen ik op haar 'wall' las dat er iemand aan haar vroeg hoe het met haar platgetrapte tenen ging en ik daar nieuwsgierig naar informeerde, bleek dat ze net een nieuw vriendje had ontmoet tijdens een salsa dansworkshop en dat wilde ze absoluut nog niet met mij delen. Ik werd onmiddellijk ontvriend...

Daar lig ik niet wakker. Wel werd ik midden in de nacht na de tienminuten avond wakker en vroeg mij ineens af of ik het eigenlijk wel leuk vond, die foto van mijzelf, keihard lachend met een stuk of vijf glazen wijn, bijna op mijn schoot. Ik heb even liggen denken of ik uit mijn bed zou stappen, om 4.00 uur 's nachts en de foto er af zou gaan halen. (Niet wetend dat ik dat niet kon, omdat ik de foto er zelf niet op gezet had)

Ik heb mij om gedraaid en ben lekker verder geslapen. De volgende ochtend vertelde ik mijn nachtelijke gedachtenspinsels aan de collega's. Zal ik de foto er af halen? Werd er meteen gevraagd. Nee, laat maar was mijn antwoord, het is een vrolijke foto en wat is daar mis mee?

Toch heb ik nog geen ouders van kinderen uit mijn klas op facebook. Ik twijfel er over. Ik woon midden in de wijk waar ik werk, kom ouders tegen in de supermarkt, bij de kapper, in de kerk, in het café, in de volkstuin. Maar ik vraag of accepteer ze nog niet als vriend op facebook. Terwijl ik facebook wel zoiets vind als vroeger de pomp op het dorpsplein, een plaats waar je gezellig met elkaar praat, ideeën op kunt doen, dagelijkse nieuwtjes uitwisselt...

Wie heeft er goede raad? Zal ik wel of zal ik niet....En wat doe jij? Vrienden zijn met de ouders van de kinderen uit je klas of toch nog maar niet....

Sint Maarten

Joepie, we zijn lampions aan het maken! In Zoetermeer leeft Sint Maarten niet erg. De spanning die ik mij nog zo goed herinner van meer dan veertig jaar geleden, wanneer is het nu eindelijk donker en mogen we vertrekken....Die kennen de kleuters in onze klas nog helemaal niet. Dat wordt dit jaar anders.

Wij gaan ook Sint Maarten vieren. We beginnen vrijdag om 18.00 uur met een optochtje om de school en door het park en gaan daarna in groepjes de wijk in. Ik heb er zin in en geniet nu al van het kijken naar de lampions die al af zijn.

Buiten is het mistig en wordt het langzaam iets kouder. Dat hoort er wel bij, bij Sint Maarten. Vaak stormde het en waaiden onze lampions uit als we door de polder van de ene boerderij naar de andere liepen. Wat een feest was het dan als we uiteindelijk in het dorp kwamen waar de afstand tussen de huizen minimaal was en onze snoepvoorraad snel groter werd.

De kleuterjuffen van onze dorpsschool woonden samen in één huis. Bij hen kreeg je ieder jaar een warm knakworstje met een beetje mosterd. Wat smaakte dat verrukkelijk na een paar uur lopen en zingen in de kou!
Toen ik zelf voor het eerst in een eigen huis woonde, in Lelystad in 1980 zat ik dan ook vol verwachting klaar met een pannetje warme knakworstjes op het fornuis. Diep teleurgesteld was ik toen bleek dat in de wijk waar ik woonde de Heilige Maarten op sterven na dood was, er kwam niemand langs.

In hun kleutertijd maakten onze eigen kinderen geen lampion op school, wat vond ik dat jammer. Gelukkig was er wel een actieve buurtvereniging. Zij huurden een draaiorgel dat voorop ging in de lichtjesoptocht door de wijk. De optocht eindigde in het bejaardentehuis waar alle bejaarden in de recreatiezaal zaten. Het licht was overal uit en toch twinkelden er lichtjes. In de lampions, in de ogen van de kinderen en in de ogen van alle opa’s en oma’s waar we langs liepen.
Dat wens ik ons en iedereen die aanstaande vrijdag Sint Maarten gaat lopen ook toe. Heel veel twinkeling en schitterende lichtjes op jullie weg. Veel plezier!