Staken op 6 maart ?

Het schooljournaal lag al een week lang ongeopend in het plastic hoesje op tafel. Nu is het vakantie en kom ik er aan toe om het vakbondskrantje te gaan lezen. Het is een special over de komende staking op 6 maart. Je bent niet in je eentje, aanstaande dinsdag in de Arena wordt mooi verbeeld op een poster met een plastic badeendje. Het ziet er uitnodigend uit en ik vraag mij af wie er zullen zijn in de Arena.

Mijn collega's waarschijnlijk niet, gok ik. In de teamkamer tijdens de koffie en de lunch is er met geen woord gesproken over de stakingsplannen. Tenminste niet in mijn bijzijn. Wel kwam er een mail van het bestuur waarin verteld werd dat wie ging staken niet doorbetaald zou worden. Daar overheen kregen we een mail van de GMR dat vroeger bij stakingen de salaris door het rijk niet doorbetaald werden maar nu wel dus dat het inhouden van salaris niet zo voor de hand liggend zou zijn. Daar op is nog geen reactie gekomen.

Ik ben wel bang voor nog meer bezuinigingen. Vorig jaar werden er op onze school verschillende mensen ontslagen en overgeplaatst. Wat hangt ons dit jaar boven het hoofd? Geen idee....Op de website van de vakbond kun je zien in welke plaatsen je op kunt stappen in de stakingsbus naar Amsterdam. Leiden of Den Haag zijn voor mij het dichtst bij. Zal ik gaan of niet? Ik weet het nog niet. Weet iemand van jullie het al?

Zit er muziek in jouw school?

Ik had het al vaak in boekjes en vaktijdschriften zien staan:Een rij met flesjes aan draadjes aan een lat gehangen. De flesjes gevuld met verschillende hoeveelheden water en erbij een paar ritmestokjes om op de flesjes te tikken. Omdat we de weken voor de voorjaarsvakantie muziekproject hadden maakte ik voor het eerst zelf zo’n ‘drankorgeltje’.Wat een plezier gaf zoiets simpels. Sommige kleuters konden niet ophouden met tinkelen en rinkelen. Het was een feest! Een feest van ontdekkingen. Hoog en laag, hard en zacht, snel en langzaam, hoe leerzaam kan een ‘drankorgel’ zijn?!

Er waren veel vrolijke momenten dit project. Wat geeft muziek in de klas ontspanning en plezier. We dansten op muziek van Vivaldi, zo gaaf! Uit het boekje ‘Kriebel, kriebel Snorrebaard’ leerden we dierenliedjes en traden daarmee op voor ouders en grootouders. Elke ochtend was er een ouder die muziek maakte in de gang en elke dag kwamen er leden van de fanfare hun instrument laten zien en horen. Leerlingen uit hogere groepen gaven concertjes in onze klas en zelfs een workshop djembe spelen. Ontroerend mooi om te zien hoe kleuters en groep 8 pubers samen op een trommel speelden.

Toen het muziekproject afgelopen was, zette ik de flesjes op het aanrecht, dat grenst aan de poppenhoek. Ik ging in een andere hoek van de klas verder met opruimen. Even later stonden er tien kleuters allemaal heel stoer met een flesje bier in de hand. ‘ Lekker juf,’ ‘Proost,’ en ‘ mijn papa drinkt elke avond een biertje’ hoorde ik de kinderen zeggen. Een vrolijke afsluiting van het muziekproject was het zeker ;-)

Wat doen jullie met muziek? Is er een vakleerkracht op school? Bespeel je zelf een intsrument? Treden jullie kleuters op voor ouders? Of heb je misschien wel eens een musical gemaakt met je kleuters? In een reactie hieronder kun je je ervaringen delen, ter inspiratie van veel andere kleuterjuffen en meesters die dit verhaal lezen. Bedankt alvast!

IJskunst

Het water is bevriest en die is gesmelt kijk maar.... Met open mond en grote ogen komen de kleuters op vrijdagochtend de klas in en worden als door een magneet weer naar buiten getrokken, het plein op. Daar staan de bakjes water die we de dag er voor buiten hadden gezet. Maar oh wat een verrassing, het water is veranderd in ijs! Bibberend staan we er naar te kijken en nemen dan alle vormpjes snel mee naar binnen. Op de 'middelste tafel', centrum van onze klas, staat de IJskunst. Zand-vormpjes, pudding en boter-bakjes en een stapel bordjes uit de poppenhoek. Wat heeft de vorst haar werk fantastisch gedaan. Ik ben zo blij als de voorzitter van de elfstedenvereniging;-) Op onze tafel lag een ijs-vliegtuig, een ijs-auto, ijstaarten en zelfs een ijs-vlinder. Hoge vormpjes waren nog maar half bevroren en waren veranderd in ijzige glaasjes, de binnenkant was nog niet bevroren, de buitenkant wel. Sommige vormen hadden scherpe kantjes, op andere vormen waren eventjes prachtige ijskristallen te zien.

Eventjes, want in de warme klas begon alles snel te smelten. We pakten de vormpjes vast en een paar grappenmakers duwden het ijs in elkaars nek. Dat bracht mij op het idee om hen naar juf Wil, onze directeur te sturen. Die houdt wel van een grapje en kon hard lachen om het het stuk ijs dat de kleuters in haar trui lieten verdwijnen.

Langzamerhand ontstonden er in de loop van de ochtend plasjes water rond de tafel, er werd gedweild en gespeeld met de stukken ijs. De verwarming lag op het laatst vol met natte doekjes en oude handdoeken. En de lege bakjes werden met groot enthousiasme weer gevuld en buiten gezet. Ik weet uit ervaring dat die in het weekend niet rustig blijven staan, dus heb de bakjes later weer naar binnen laten brengen. Als ik naar het weerbericht kijk krijgen we de komende week wel weer een kans om ijskunst te maken.

Ik vierde dit weekend mijn verjaardag en kocht allerlei verschillende toetjes. Toen mijn visite de keuken hielp opruimen en ik vroeg of ze de mooie vormpjes wilden afwassen, keken ze wel even verbaasd. Voor mij was het zo logisch als wat, voor jullie ook? Maken jullie ook ijskunst deze week? Ga je het ijs op met de kleuters? Sleetje rijden, glijden, vogels voeren? Veel plezier!

Een nieuw leerlingvolgsysteem?!

Administratie, overal hebben mensen er last van. Als ik bij mijn ouders thuis kom ligt daar een dikke map waarin de 'wasserette' zo noemen mijn ouders de mevrouw die mijn moeder komt helpen met douchen, twee keer per week opschrijft wat ze gedaan heeft. Al twee jaar lang schrijft ze in die map en niemand die er ooit naar kijkt.

Ook de aangifte die wij deden van de inbraak onlangs was naar mijn idee een overdreven administratieve toestand. Twee agenten waren een half uur bij ons thuis en zaten vooral te schrijven. Al die tijd waren ze niet op straat, niet zichtbaar voor andere mensen. Ze waren vriendelijk hoor en hadden aandacht voor ons, maar wat levert het op zo'n stapel papier? 'Onze' inbreker wordt er niet door gevonden.

Morgen gaan wij als kleuteruffen naar OnderwijsAdvies om twee leerlingvolgsystemen voor kleuters te bekijken en ik heb er zo mijn twijfels over. Veel van de tijd dat ik op school aan het bureau of aan de vergadertafel zit ervaar ik vaak als tijd die ik ook aan 'het echte werk' had kunnen besteden. Dat is 'kort door de bocht' ik weet het. Toch wil ik er over schrijven want ik vraag mij echt af wat al het administreren en vergaderen oplevert.

Wat gebeurt er met de lijsten waarop staat aangegeven wat de kleuters kunnen en niet kunnen, wie zit er op te wachten? Ik werk liever aan een omgeving waarin kinderen zoveel mogelijk worden uitgedaagd en op ideeën gebracht. Ik begrijp dat er iets op papier moet staan en tegelijk vraag ik mij af: Wat is het meest eenvoudige en praktische leerlingvolgsysteem dat er is? Daar wil ik graag mee werken en dan genoeg tijd en energie overhouden voor het creëren van een rijke omgeving, uitdagende speelplekken maken, leuke hoeken inrichten, boeken opzoeken, spelletjes uitproberen, oefenen met het digibord, enzovoort...

Toch zullen we de Pravoo die we nu gebruiken vervangen, de inspectie eist dat we de ontwikkeling van kleuters bijhouden in een systeem en daarom doen we het.
Wie heeft de gouden tip? Het ei van Columbus wat leerlingvolgsystemen betreft?

Luizen

'Ik zie een luis lopen' fluisterde onze stagiaire vorige week zachtjes in mijn oor. Ik keek haar aan en zag paniek in haar ogen. Ze lijkt op Rapunzel, heeft het langste haar van de hele school en is dus best bang voor die lelijke overlopertjes die je tegenwoordig regelmatig in elke school aantreft. Toch wilde ik het niet gelijk geloven, ik ging niet eens mee kijken. Het is vast een stofje dacht ik. We hebben toch luizenzakken, waar elk kind de jas altijd netjes in doet. En de LOL (Let op Luizen) moeders controleren alle kinderen op school na elke vakantie. Vorige week waren ze nog geweest, en hadden niets gevonden. Een week eerder had ieder gezin als cadeautje van de oud papier actie een luizenkam gekregen en dan nu luizen in onze klas? Nee toch?!

Vijf minuten later stond ze weer naast me. Je moet echt komen kijken was haar boodschap. Oeps, toen ik mee liep en keek zag ik inderdaad een luis lopen. Op blond haar zijn ze best goed te zien ;-)

Het deed mij terug denken aan een zomervakantie zo'n tien jaar geleden. Het beste vriendje van onze zoon moest nog even naar de kapper voor ze op reis gingen. Halverwege de knipbeurt stopte de kapper er mee. Zij ontdekte een luis...In de week die volgde heb ik op de camping ook een aantal dagen neten zitten kammen. Onze kinderen bleken ze allebei te hebben.

Van mijn eigen schooltijd in de zestiger jaren kan ik mij niet herinneren dat er ooit over luizen gesproken werd. Hadden wij ze niet of waren ze er niet? Of was het een taboe, schaamden mensen zich? Wie weet er iets van? En in Belgie, hebben jullie daar ook luizen of lopen ze niet zo ver ;-)Zijn er ook scholen waar nooit hoofdluis is? En hoe krijg je dat voor elkaar?
Onze klas is nu weer luisvrij, hoop ik. De kleuter is behandeld, iedereen heeft een brief mee gekregen met de vraag of ouders extra willen letten op luizen en volgende week krijgen we een extra controle door de LOLmoeders.

Gaat het intussen al kriebelen bij jullie? Dan stop ik met dit stukje. Sterkte met de strijd tegen de luizen!

Via Hanneke kreeg ik net een luizenupdate ;-) Interessant!!!

http://www.refdag.nl/achtergrond/gezondheid/zin_en_onzin_rond_hoofdluis_1_625729

Helpende handen

'Jij bent nu de senior, gedraag je er naar' was de opdracht die ik anderhalf jaar geleden mee kreeg van mijn fantastische duo collega, die na 15 jaar samenwerken met pensioen ging. Een van de eerste dingen die ik toen als senior gedaan heb, is de stagecoordinator van het ROC bellen met de vraag of ze een stagiaire voor mij had.

Dat bleek een soort van omgekeerde wereld te zijn. Het ROC was altijd op zoek naar goede stageplekken en had vaak moeite met het vinden van genoeg plaatsen voor al hun studenten van de afdeling Zorg en Welzijn. Het gebeurde maar zelden dat een school of verpleeghuis zich aanmeldde als stagebedrijf. Ze waren er blij mee.

En ik ben ook heel erg blij met de extra handen in de klas! Wat zijn deze meisjes van het ROC praktisch en behulpzaam. Ze zetten 's ochtends de stoelen in de kring, vullen de plakselpotjes, slijpen de potloden. Met plezier nemen ze tijdens de werkles een groepje kleuters onder hun hoede. Schrijven namen op de werkjes, verschonen een broek, troosten, knuffelen en misschien wel het allerbelangrijkste, ze spelen gezellig met de kleuters mee.

Deze week nemen we afscheid van de eerste stagiaire van dit jaar en vandaag kwam de nieuwe stagiaire kennismaken. Ze is moslim en draagt een hoofddoekje. Ik ben benieuwd hoe de kleuters daar op zullen reageren. Opmerkzaam zijn ze zeker. Vanochtend gaf ik hen een papieren handje mee naar huis en de vraag of ze daar een cadeautje bij wilden zoeken voor de afscheid nemende juf. En wat zouden jullie haar willen geven, was mijn vraag. Nagellak, lippenstift, oogschaduw en mascara werden het meest genoemd. Dat hadden ze goed gezien, de juf die afscheid neemt, die maakt zich graag mooi op.

Op de handjes schrijven we wat de juf voor ons betekend heeft, wat we met haar gedaan hebben, waarom we haar lief vinden. Als je dit leest lieve juf J, hartelijk bedankt voor je Helpende Handen, je vriendelijkheid en je behulpzaamheid, alle dagen dat je bij ons in de klas was!

Hebben jullie ook helpende handen in de klas? En hoe bevalt dat? Pabo studenten? Of mensen van andere opleidingen? Kost het je veel tijd? Is het gezellig? Kun je je stagiaire zoals ik niet meer missen? Bedankt voor jullie reacties alvast!

Ruimte om te spelen

Nummer 30 komt wennen. Het klinkt oneerbiedig, alsof een kleuter in onze klas een nummer is en dat is het laatste wat ik zou willen en toch noem ik haar zo. Ineens past de kring met stoeltjes nauwelijks nog tussen de tafels. Vroeger maakte ik groepjes van vier of zes tafels met de lange kanten tegenover elkaar. De laatste jaren zet ik drie tafels met de lange kanten naast elkaar, daar zitten dan zes kleuters aan. Ze zitten dan aan de korte kanten van de tafels, iets dichter bij elkaar. Kun je het je voorstellen? Ik zal morgen een foto maken en hierbij plaatsen. Een van de voordelen van het dichter bij elkaar zitten vind ik dat er zachter gepraat wordt. Je maatjesstem is een zeer ingburgerde term in de klas en die wordt meestal goed gebruikt.

Een ander voordeel is dat er meer vloeroppervlak overblijft. De trein, de knikkerbaan, de k'nex en grote puzzels die passen niet op een tafel daar speel je veel fijner mee op de vloer. Als ik het tapijt van dichtbij bekijk zou ik er zelf eigenlijk niet graag op liggen maar de kinderen trekken zich niets aan van vlekken en een beetje zand. Het liefst pakken ze alle servies en speelgoedeten uit de poppenhoek in een wandelwagen, spreiden een kleedje uit, ergens in de klas en stallen daarop alles uit. Kamperen lijkt het wel en ik geniet er van als ik het zie gebeuren.

Als ik ons lokaal bekijk en vergelijk met de ruimte die er is in de nieuwste scholen in Zoetermeer dan heb ik helemaal niets te klagen. Wat zijn de nieuwste kleuterklassen ontzettend klein. Kunnen kleuters daar nog liggend op de grond een puzzel maken? Kunnen ze nog kruipend achter een autootje aan door de klas racen? Of zit iedereen aan een tafeltje te werken, zoals in de hogere groepen?

Misschien betrekken jullie de gang en het speellokaal bij je klas? Dat doen mijn kleuters heel graag, spelen in de gang. Niet iedereen op school snapt dan dat lekker op je sokken rennen en glijden ook spelen is. Toch blijf ik de gang gebruiken als speelruimte. In de sinterklaastijd bouwden we er een boot, met kerst een kerststal. Hoe doen jullie dat? De ruimte zo indelen dat er goed gespeeld kan worden. De klas zo inrichten dat er ook nog ruimte is voor nummer 3o enz....

Tips zijn hartelijk welkom ;-)