zondag 22 april 2012
Moederdag idee
'Jannie, ben je halverwege de maand gestopt met schrijven?' vroeg mijn vriendinnetje Grietje gisteren op facebook. Zij blogt al zo lang als ik haar ken. Langer eigenlijk, want toen ik haar leerde kennen, blogde ze al, ik weet niet hoe lang. Zij zag wel voor zich hoe ik ook elke dag een stukje over mijn leven zou kunnen schrijven en ze weet hoe fijn het is om 'benzine' te krijgen:Reacties op schrijfsels waardoor ons motortje blijft draaien. Een trouwe schrijfster en lezer is ze.
Ik was even gestopt lieve Grietje(neneh.nl)want ik heb drie dagen moederdag gevierd. Zoon die in Berlijn woont was even thuis en hoe gaat dat dan? Lekker koken en samen eten, een avondje met hem en zijn vriendin naar oma en opa, met z'n allen naar de prijsuitreiking van de ontwerpwedstrijd waar hij voor naar Eindhoven kwam, eten met zijn vrienden en hun ouders in de oude Philipsfabriek (usine.nl)en hem weer naar Amersfoort brengen waar hij op de ICE stapte die hem weer naar Berlijn terug bracht.
Drie heerlijke moederdagen waren het. Ik heb niet aan schrijven gedacht. Nu krijg ik er weer zin in.Vanochtend hoorde ik dat mijn lieve collega ziek is. Ik ga voor haar invallen dus morgen ook aan de slag met moederdag maar dan anders. Moeders van kleuters in onze klas: Hier stoppen met lezen ;-)Anders is jullie moederdagcadeau straks geen verrassing meer.
Eigenlijk duurt het nog zo lang, die moederdag aan het eind van twee weken meivakantie. Veel te lang voor kleuters, wat is drie weken? Een eeuwigheid in de ogen van een kind van vier. Toch wil ik iets met ze maken voor hun lieve moeders. En het wordt dit jaar weer een boekje. Een boekje met portretten van alle moeders van de kleuters in onze klas. In woord en beeld. Ieder kind maakt een tekening van mama. Op de rand van de zandbak praat ik tijdens het buiten spelen gezellig met de kleuters over hun moeders. Ik schrijf alles wat ze vertellen bij hun eigen tekening.
Aan kinderen die heel gemakkelijk praten hoef ik alleen maar te vragen of ze iets willen vertellen over hun moeder. Aan anderen vraag ik hoe hun moeder er uit ziet. Daar komen vaak al hele grappige antwoorden op waaruit blijkt dat kinderen een heel eigen beeld van hun moeder hebben. Wat kan ze goed? Wat doet ze voor jou? Wat doe jij graag samen met je moeder? Dat zijn de vragen die ik ook stel en dat worden dan leuke verhalen bij de tekening.
Alle tekeningen(steeds twee op een A4tje)leg in in het kopieerapparaat en dat maakt er een mooi boekje van. Een stapeltje eigenlijk, ik doe er een nietje door heen en dan is het een moederdagboekje. Andere jaren kregen moeders dan twee pakjes, een knutseltje gemaakt met de andere juf en het boekje van mij. Dit jaar dus alleen een boekje, met een lief opzegversje op de kaft. Ik zie nu al voor mij, hoe leuk het zal worden, jullie ook?!
woensdag 18 april 2012
Prentenboeken
Welke kleuterjuf kent hem niet? Eric Carle. Hij heeft zo veel prachtige prentenboeken gemaakt. Ik kijk even op zijn website en zie een heel gewoon mannetje. Helemaal geen kunstenaarstype. Hij doet mij een beetje denken aan @rnold onze ICTer, zoals die er over 10 jaar ongeveer uit zal zien ;-)
Toch is Carle voor mij een grote kunstenaar! Ik hou van de veelkleurigheid van zijn boeken en van de korte teksten. De boeken inspireren tot schilderen, collages maken, stempelen, scheuren en plakken. Tot het creatief vormgeven van je eigen wereld en daar zijn we met kleuters dagelijks mee bezig.
Aanstaande zondag vieren wij in de kerk tegenover de school een kerk-school dienst. Het gaat dan over vissen. Dus ik zocht een inspirerend verhaal over vissen. Mijn gedachten gingen meteen naar Swimmy. Kennen jullie het boek? Ik typte de titel in op google en hoopte op een digitale versie van het prentenboek. En vond die ook, een Japanse versie en een Spaanse maar dat maakte niet uit. Het ging mij om de beelden.
http://www.youtube.com/watch?v=YmpG4NZFG6Q
Ademloos hebben we zitten kijken naar het filmpje over het vindingrijke en dappere visje Swimmy. Tijdens het spelen daarna werden er prachtige visjes gestempeld, visjes van klei gemaakt en vissen van Knex. De betrokkenheid was zeer groot.
Ja, dacht ik toen, logisch een boek van Eric Carle inspireert altijd! Tot ik nog even beter keek. Swimmy is gemaakt door Leo Lionni....Oeps, een leerling van Carle misschien? Of zijn pseudoniem? Ach het maakt niet uit. Prentenboeken inspireren, dat is zeker. Wat is jouw mooiste prentenboek?
Toch is Carle voor mij een grote kunstenaar! Ik hou van de veelkleurigheid van zijn boeken en van de korte teksten. De boeken inspireren tot schilderen, collages maken, stempelen, scheuren en plakken. Tot het creatief vormgeven van je eigen wereld en daar zijn we met kleuters dagelijks mee bezig.
Aanstaande zondag vieren wij in de kerk tegenover de school een kerk-school dienst. Het gaat dan over vissen. Dus ik zocht een inspirerend verhaal over vissen. Mijn gedachten gingen meteen naar Swimmy. Kennen jullie het boek? Ik typte de titel in op google en hoopte op een digitale versie van het prentenboek. En vond die ook, een Japanse versie en een Spaanse maar dat maakte niet uit. Het ging mij om de beelden.
http://www.youtube.com/watch?v=YmpG4NZFG6Q
Ademloos hebben we zitten kijken naar het filmpje over het vindingrijke en dappere visje Swimmy. Tijdens het spelen daarna werden er prachtige visjes gestempeld, visjes van klei gemaakt en vissen van Knex. De betrokkenheid was zeer groot.
Ja, dacht ik toen, logisch een boek van Eric Carle inspireert altijd! Tot ik nog even beter keek. Swimmy is gemaakt door Leo Lionni....Oeps, een leerling van Carle misschien? Of zijn pseudoniem? Ach het maakt niet uit. Prentenboeken inspireren, dat is zeker. Wat is jouw mooiste prentenboek?
dinsdag 17 april 2012
Vriendenboekje
Er liggen er nog twee op mij te wachten. Geduldig, op het tafeltje naast de telefoon. En ik weet al, als ik morgenochtend op school kom, dat de eerste vraag van de eigenaren van de boekjes zal zijn:'Juf, heb je al in mijn vriendenboekje geschreven?' Ik moet mij er altijd even toe zetten. Als ik eenmaal bezig ben, dan maak ik er wel wat leuks van met stickertjes en glittertjes en lieve woorden. Als daar in een vriendenboekje plaats voor is.
Soms zijn de thema's van de boekjes zo overheersend en staan er op alle bladzijdes plaatjes van Cars, K3, het huis Anubis. Er blijft weinig ruimte over voor eigen inbreng en echt mooi wil het ook niet worden. Dan heb ik heimwee naar het oude poeziealbum. Met heerlijk moralistische versjes en prachtige plaatjes op kraakheldere witte bladzijdes. Ik denk terug aan wat er in mijn eigen album stond.
'Wees steeds een zonnestraaltje
Voor elk die je ontmoet
Dan schenk je anderen vreugde
En heb je 't zelf ook goed'
Een zonnestraaltje, wat een prachtig beeld om aan iemand mee te geven. Wees steeds, is wel erg gebiedende wijs, een tamelijk zware opdracht. Toch houd ik van het versje en ook van het volgende
'Wees bevriend met kleine dingen,
met een bloemetje dat bloeit,
met de vogeltjes die zingen,
met een vlindertje dat stoeit
Met de hel'dre regendroppels
en de warme zonneschijn,
wees bevriend met kleine dingen,
en je zult gelukkig zijn'
Dit schreef mijn moeder in mijn poeziealbum en ze leefde het ook. Voor mij is het daarom een dierbaar versje gebleven.
Nu lezen kinderen in hun vriendenboekje dat hun moeder graag spaghetti at, dat haar hobby's lezen en wandelen waren en dat ze een hekel aan boodschappen doen had. Ergens is het wel persoonlijker dan een versje dat al bestaat. Toch blijft bij mij de heimwee naar de versjes. Ik deel er nog een met jullie.
Schrob de keuken, dweil de gang,
vang de spinnen, wees niet bang,
Schil de piepers, kook de pap,
dan vindt iedereen je knap!
Geschreven door een stoere vriendin, die haar gang al heel lang laat schrobben door haar hulp maar nog steeds niet bang is. Dat 'wees niet bang' is uit het versje met mij mee gegaan.
Vriendenboekje of poeziealbum? Wat zeggen jullie er van?
Soms zijn de thema's van de boekjes zo overheersend en staan er op alle bladzijdes plaatjes van Cars, K3, het huis Anubis. Er blijft weinig ruimte over voor eigen inbreng en echt mooi wil het ook niet worden. Dan heb ik heimwee naar het oude poeziealbum. Met heerlijk moralistische versjes en prachtige plaatjes op kraakheldere witte bladzijdes. Ik denk terug aan wat er in mijn eigen album stond.
'Wees steeds een zonnestraaltje
Voor elk die je ontmoet
Dan schenk je anderen vreugde
En heb je 't zelf ook goed'
Een zonnestraaltje, wat een prachtig beeld om aan iemand mee te geven. Wees steeds, is wel erg gebiedende wijs, een tamelijk zware opdracht. Toch houd ik van het versje en ook van het volgende
'Wees bevriend met kleine dingen,
met een bloemetje dat bloeit,
met de vogeltjes die zingen,
met een vlindertje dat stoeit
Met de hel'dre regendroppels
en de warme zonneschijn,
wees bevriend met kleine dingen,
en je zult gelukkig zijn'
Dit schreef mijn moeder in mijn poeziealbum en ze leefde het ook. Voor mij is het daarom een dierbaar versje gebleven.
Nu lezen kinderen in hun vriendenboekje dat hun moeder graag spaghetti at, dat haar hobby's lezen en wandelen waren en dat ze een hekel aan boodschappen doen had. Ergens is het wel persoonlijker dan een versje dat al bestaat. Toch blijft bij mij de heimwee naar de versjes. Ik deel er nog een met jullie.
Schrob de keuken, dweil de gang,
vang de spinnen, wees niet bang,
Schil de piepers, kook de pap,
dan vindt iedereen je knap!
Geschreven door een stoere vriendin, die haar gang al heel lang laat schrobben door haar hulp maar nog steeds niet bang is. Dat 'wees niet bang' is uit het versje met mij mee gegaan.
Vriendenboekje of poeziealbum? Wat zeggen jullie er van?
maandag 16 april 2012
Vloerbedekking
In de notulen van de ouderraadsvergadering lees ik dat we volgend jaar nieuwe vloerbedekking krijgen in de kleutergroepen. Zo, daar ben ik blij mee!
Er ligt al meer dan vijftien jaar tapijt in onze klas en dat is in al die jaren zo smerig geworden. Nu krijgen we linoleum en ik verheug mij er zeer op. In gedachten zie ik al een mooie warme gele of oranje vloer, misschien met een aantal gekleurde vlakken er in verwerkt, als markering van bijvoorbeeld de hoeken. Of in het midden van de klas een ingelegde cirkel zoals in het speellokaal waar je makkelijk een kring op kunt maken, dat lijkt mij echt gaaf.
Iemand vertelde mij dat er naast veel voordelen, het is veel makkelijker schoon en stofvrij te houden, ook nadelen aan linoleum kleven. Tapijt dempt de geluiden in de klas, linoleum versterkt de geluiden. Het zal lawaaieriger worden. Is dat zo? Hebben jullie daar ervaring mee?
Toen onze dochter in groep drie zat, deed zij met haar klas een Zwitserland project. Ze moest toen slofjes mee naar school nemen, dat is in Zwisterland de gewoonte. Ook in Scandinavische landen dragen de kleuters speciaal binnen en ander buitenschoeisel. Het heeft wel wat en tegelijk lijkt het mij ook een heel gedoe. Schoenen aan, schoenen uit....Wij gaan zo vaak van binnen naar buiten en vice versa.
Vorige week vrijdag nog. Wij zijn vanwege het HGW weer begonnen met de dagritmekaarten en het heeft niet zo erg mijn aandacht. Met andere woorden: Ik vergeet de kaarten vaak. Vrijdagochtend aan het begin van de dag hing de knijper, die aangeeft wat we op dat moment gaan doen, nog bij het ‘naar huis gaan’ van gisteren. Een van de kleuters ging staan en zei: ‘He, de knijper hangt bij naar huis gaan, kom we gaan.’
En daar gingen ze, hopla, met z’n allen de gang in, de buitendeur stond nog open, het plein op. Heerlijke grappenmakers! Toen ze het plein af wilden rennen, de weg op, richting huis, moest ik wel roepen. ‘ Hallo, terug komen en met een grote glimlach op het gezicht kwam iedereen weer binnen. Wat een heerlijk begin van de dag, zo even met z’n allen naar buiten rennen ;-)
Zijn er scholen in Nederland die nog tapijt in de klas hebben? En zijn er klassen die speciaal binnen en buiten schoeisel gebruiken? Of liggen alle scholen intussen vol met linoleum en hoe bevalt dat? Hebben je tips of ideeen over een nieuwe vloer in de klas? Bedankt alvast en een fijne werkweek gewenst!
Er ligt al meer dan vijftien jaar tapijt in onze klas en dat is in al die jaren zo smerig geworden. Nu krijgen we linoleum en ik verheug mij er zeer op. In gedachten zie ik al een mooie warme gele of oranje vloer, misschien met een aantal gekleurde vlakken er in verwerkt, als markering van bijvoorbeeld de hoeken. Of in het midden van de klas een ingelegde cirkel zoals in het speellokaal waar je makkelijk een kring op kunt maken, dat lijkt mij echt gaaf.
Iemand vertelde mij dat er naast veel voordelen, het is veel makkelijker schoon en stofvrij te houden, ook nadelen aan linoleum kleven. Tapijt dempt de geluiden in de klas, linoleum versterkt de geluiden. Het zal lawaaieriger worden. Is dat zo? Hebben jullie daar ervaring mee?
Toen onze dochter in groep drie zat, deed zij met haar klas een Zwitserland project. Ze moest toen slofjes mee naar school nemen, dat is in Zwisterland de gewoonte. Ook in Scandinavische landen dragen de kleuters speciaal binnen en ander buitenschoeisel. Het heeft wel wat en tegelijk lijkt het mij ook een heel gedoe. Schoenen aan, schoenen uit....Wij gaan zo vaak van binnen naar buiten en vice versa.
Vorige week vrijdag nog. Wij zijn vanwege het HGW weer begonnen met de dagritmekaarten en het heeft niet zo erg mijn aandacht. Met andere woorden: Ik vergeet de kaarten vaak. Vrijdagochtend aan het begin van de dag hing de knijper, die aangeeft wat we op dat moment gaan doen, nog bij het ‘naar huis gaan’ van gisteren. Een van de kleuters ging staan en zei: ‘He, de knijper hangt bij naar huis gaan, kom we gaan.’
En daar gingen ze, hopla, met z’n allen de gang in, de buitendeur stond nog open, het plein op. Heerlijke grappenmakers! Toen ze het plein af wilden rennen, de weg op, richting huis, moest ik wel roepen. ‘ Hallo, terug komen en met een grote glimlach op het gezicht kwam iedereen weer binnen. Wat een heerlijk begin van de dag, zo even met z’n allen naar buiten rennen ;-)
Zijn er scholen in Nederland die nog tapijt in de klas hebben? En zijn er klassen die speciaal binnen en buiten schoeisel gebruiken? Of liggen alle scholen intussen vol met linoleum en hoe bevalt dat? Hebben je tips of ideeen over een nieuwe vloer in de klas? Bedankt alvast en een fijne werkweek gewenst!
zondag 15 april 2012
Muis in de mais
Zoals ons huis een verzamelplaats is van waardevolle dingen die we gekregen hebben, gevonden vaak, soms gekocht in ieder geval bewaard, zo is het magazijn in onze klas een zelfde soort schatkamer voor mij.
Als je als buitenstaander de deur open doet, schrik je misschien. Als je als directeur van de school naar binnen kijkt dan erger je je waarschijnlijk. Als je als collega iets nodig hebt moet je vaak even zoeken en als ik zelf naar binnen loop weet ik soms ook niet meer wat ik waar 'opgeruimd' heb.
Ik zie in zo veel dingen mogelijkheden: Bolletjes wol, lapjes, verkleedkleren, schelpen, stenen, eindeloos veel soorten en kleuren en formaten papier, themadozen met spullen voor kerst, pasen, sint, ziekenhuis,enz. Een voorraad plakkertjes, ballonnen, rietjes, slingers. Zie je het voor je hoe ons magazijn uitpuilt van doosjes en tasjes met waardevolle dingen?
Soms loopt het uit de hand en kunnen we het magazijn eigenlijk nauwlijks meer in. Het is vol, en er moet opgeruimd worden en dat vind ik het moeilijkste wat er is. Spullen weg gooien, waar we nog zo veel mee zouden kunnen. Ik neem mij dan voor om wat naar de kringloop te brengen. Dat voelt in ieder geval beter dan naar het grof vuil rijden.
Vorige week bedacht ik dat de grote doos met play mais best een 'sta-in-de-weg' was in ons magazijn. Ik besloot de doos op te graven uit een berg met spullen. Toen ik het ding te pakken had, rolden de stukjes er uit. Wat bleek? Onderin de doos zat een flink gat, en niet zo maar een gat, een gat met prachtige gekartelde randjes. Ik keek wat beter en zag op de grond kleine zwarte ronde keuteltjes liggen. Oeps, in ons kleurrijke magazijn woont waarschijnlijk een familie muis. Die spelen elke avond als wij naar huis zijn gezellig met de playmais en eten er lekker van.
Dat is nu dan afgelopen, jammer voor jullie muisjes! De kleuters hebben de hele vrijdagochtend met de playmais gespeeld. De doos is leeg. Ik stel mij voor dat de muizen eigenlijk onder de school wonen en door het gaatje in het kruipluik dat in ons magazijn ligt naar boven komen. Op dat gaatje ligt nu een blok, collega's de muizen komen nu naar jullie toe!
Als je als buitenstaander de deur open doet, schrik je misschien. Als je als directeur van de school naar binnen kijkt dan erger je je waarschijnlijk. Als je als collega iets nodig hebt moet je vaak even zoeken en als ik zelf naar binnen loop weet ik soms ook niet meer wat ik waar 'opgeruimd' heb.
Ik zie in zo veel dingen mogelijkheden: Bolletjes wol, lapjes, verkleedkleren, schelpen, stenen, eindeloos veel soorten en kleuren en formaten papier, themadozen met spullen voor kerst, pasen, sint, ziekenhuis,enz. Een voorraad plakkertjes, ballonnen, rietjes, slingers. Zie je het voor je hoe ons magazijn uitpuilt van doosjes en tasjes met waardevolle dingen?
Soms loopt het uit de hand en kunnen we het magazijn eigenlijk nauwlijks meer in. Het is vol, en er moet opgeruimd worden en dat vind ik het moeilijkste wat er is. Spullen weg gooien, waar we nog zo veel mee zouden kunnen. Ik neem mij dan voor om wat naar de kringloop te brengen. Dat voelt in ieder geval beter dan naar het grof vuil rijden.
Vorige week bedacht ik dat de grote doos met play mais best een 'sta-in-de-weg' was in ons magazijn. Ik besloot de doos op te graven uit een berg met spullen. Toen ik het ding te pakken had, rolden de stukjes er uit. Wat bleek? Onderin de doos zat een flink gat, en niet zo maar een gat, een gat met prachtige gekartelde randjes. Ik keek wat beter en zag op de grond kleine zwarte ronde keuteltjes liggen. Oeps, in ons kleurrijke magazijn woont waarschijnlijk een familie muis. Die spelen elke avond als wij naar huis zijn gezellig met de playmais en eten er lekker van.
Dat is nu dan afgelopen, jammer voor jullie muisjes! De kleuters hebben de hele vrijdagochtend met de playmais gespeeld. De doos is leeg. Ik stel mij voor dat de muizen eigenlijk onder de school wonen en door het gaatje in het kruipluik dat in ons magazijn ligt naar boven komen. Op dat gaatje ligt nu een blok, collega's de muizen komen nu naar jullie toe!
zaterdag 14 april 2012
Wat is van waarde?
Ik kwam rond 22.00 uur 's avonds thuis en wilde de voordeur open doen. Dat ging niet. Aan de binnenkant zat de deur blijkbaar op het nachtslot. Er brandde geen licht en de gordijnen van de slaapkamer waren dicht.
Huh, was mijn eerste reactie, ben ik buiten gesloten? Waarom? Wat is er aan de hand met mijn Jan? Ik belde aan maar kreeg geen reactie. In mijn zak zaten kastanjes (het was oktober) die gooide ik tegen het slaapkamer raam, en ik hoopte dat Jan het gordijn open zou doen en uitroepen 'Oeps, sorry, per ongeluk de deur op slot gedaan' maar nee ook dat gebeurde niet. Ik belde naar de huistelefoon en naar de mobiele telefoon van Jan. Die laatste doet hij alleen maar aan als hij iemand wil bellen, dus ik wist al dat ik weinig kans maakte dat ik hem daar mee zou bereiken en dat klopte. Stil was het en bleef het.
Ik werd ongerust en na een poosje twijfelen, wat te doen, ben ik naar de buren gegaan. Daar was het donker, niemand thuis. Toen naar de buren een huis verderop. Zij deden open en vroegen of ik al om het huis heen gelopen was en bij de tuindeur had gekeken. Nee, dat was nog niet in mij op gekomen. Ik liep om het huis heen, de donkere tuin in en toen ik dichterbij kwam, zag ik de tuindeur op een kier staan. Nog steeds dacht ik aan Jan, wat was er aan de hand? Was hij niet goed in zijn cocosnoot geworden en gaan dwalen? Ik was ineens zo ongerust, durfde niet naar binnen, rende bibberend naar de buren en bonsde op hun raam.
De buurvrouw kwam snel naar buiten en gaf mij een arm, samen liepen we de tuin in en gingen door de openstaande deur naar binnen. We deden een lamp aan en in een oogopslag werd duidelijk wat er aan de hand was. Er was ingebroken. 'Oh', riep ik reuze opgelucht: 'Het is een inbraak.' Er was niets aan de hand met mijn Jan. Vijf minuten later kwam hij thuis van een vergadering en samen inspecteerden we het huis. Overal stonden kastjes en laatjes open. De inhoud van veel van de bakjes en doosjes en zakjes uit die kasten lag verspreid op de grond.
Ik was vooral verbaasd en stelde mij voor dat deze inbreker wel heel teleurgesteld moest zijn geweest bij het doorzoeken van ons huis. Papier, heeft hij (sorry, ik kan mij geen mevrouw voorstellen die met een koevoet een klein raampje forceerde en daardoor naar binnen klom) gevonden, boeken, kaarten, schriftjes, tekenpapier, briefpapier, heel veel pennen, potloden, schaartjes, plakboeken, kranten, tijdschriften, doosjes met lieve hebbedingetjes, kaarsjes en bloemenvaasjes, een verzameling glazen flesjes en potjes, bloemen en groentenzaden en lapjes stof en batikkleden, beeldjes en stenen en gedichtjes....En ga zo maar door.
Oeps, dit is wel een erg lange inleiding geworden op waar ik eigenlijk over wilde schrijven: Het magazijn in onze klas. Dat doe ik morgen dan maar!
Huh, was mijn eerste reactie, ben ik buiten gesloten? Waarom? Wat is er aan de hand met mijn Jan? Ik belde aan maar kreeg geen reactie. In mijn zak zaten kastanjes (het was oktober) die gooide ik tegen het slaapkamer raam, en ik hoopte dat Jan het gordijn open zou doen en uitroepen 'Oeps, sorry, per ongeluk de deur op slot gedaan' maar nee ook dat gebeurde niet. Ik belde naar de huistelefoon en naar de mobiele telefoon van Jan. Die laatste doet hij alleen maar aan als hij iemand wil bellen, dus ik wist al dat ik weinig kans maakte dat ik hem daar mee zou bereiken en dat klopte. Stil was het en bleef het.
Ik werd ongerust en na een poosje twijfelen, wat te doen, ben ik naar de buren gegaan. Daar was het donker, niemand thuis. Toen naar de buren een huis verderop. Zij deden open en vroegen of ik al om het huis heen gelopen was en bij de tuindeur had gekeken. Nee, dat was nog niet in mij op gekomen. Ik liep om het huis heen, de donkere tuin in en toen ik dichterbij kwam, zag ik de tuindeur op een kier staan. Nog steeds dacht ik aan Jan, wat was er aan de hand? Was hij niet goed in zijn cocosnoot geworden en gaan dwalen? Ik was ineens zo ongerust, durfde niet naar binnen, rende bibberend naar de buren en bonsde op hun raam.
De buurvrouw kwam snel naar buiten en gaf mij een arm, samen liepen we de tuin in en gingen door de openstaande deur naar binnen. We deden een lamp aan en in een oogopslag werd duidelijk wat er aan de hand was. Er was ingebroken. 'Oh', riep ik reuze opgelucht: 'Het is een inbraak.' Er was niets aan de hand met mijn Jan. Vijf minuten later kwam hij thuis van een vergadering en samen inspecteerden we het huis. Overal stonden kastjes en laatjes open. De inhoud van veel van de bakjes en doosjes en zakjes uit die kasten lag verspreid op de grond.
Ik was vooral verbaasd en stelde mij voor dat deze inbreker wel heel teleurgesteld moest zijn geweest bij het doorzoeken van ons huis. Papier, heeft hij (sorry, ik kan mij geen mevrouw voorstellen die met een koevoet een klein raampje forceerde en daardoor naar binnen klom) gevonden, boeken, kaarten, schriftjes, tekenpapier, briefpapier, heel veel pennen, potloden, schaartjes, plakboeken, kranten, tijdschriften, doosjes met lieve hebbedingetjes, kaarsjes en bloemenvaasjes, een verzameling glazen flesjes en potjes, bloemen en groentenzaden en lapjes stof en batikkleden, beeldjes en stenen en gedichtjes....En ga zo maar door.
Oeps, dit is wel een erg lange inleiding geworden op waar ik eigenlijk over wilde schrijven: Het magazijn in onze klas. Dat doe ik morgen dan maar!
vrijdag 13 april 2012
Vragenlijstje
Op verzoek van Mir, een kleuterleidster uit Vlaams Belgie, plak ik in dit stukje de vragen die wij aan de ouders van de kleuters in onze klas stelden als voorbereiding op de 10 minutenavond.
Ik kwam op het idee naar aanleiding van de cursus HGW die wij met het team volgen. Tijdens een van de cursusmiddagen dachten wij na over: 'Wat zijn de behoeften en belemmeringen die kleuters in ervaren in onze klas.' Ik vertaal het als: 'Wat hebben de kleuters nodig en waar hebben ze last van?' Is dat een goede vertaling?
Eigenlijk zou je deze vraag ook aan de ouders kunnen stellen, of aan de kleuters zelf, dacht ik toen al. Ouders kennen hun eigen kind zo goed. Misschien doen we dat de volgende tienminutenavond?! Nu vroegen we dit:
Beste ouders,
Omdat 10 minuten maar erg kort zijn en omdat wij graag willen dat alles wat er te bespreken is tijdens de tienminutenavond besproken wordt, hebben we enkele vragen op papier gezet. Willen jullie het blad weer mee naar school geven? Hartelijk bedankt tot ziens op de 10 minutenavonden!
1. Wat gaat er goed? Waar zijn jullie blij mee?
2. Wat gaat er minder goed? Waar maken jullie je zorgen om? Is er hulp nodig?
3. Welke mogelijke oplossingen zien jullie? Hebben jullie tips/ideeen?
4. Welke vragen willen jullie stellen tijdens het 10 minutengesprek?
Bijna alle ouders gaven het blad ingevuld weer mee naar school. Wij hebben de bladen gebruikt bij voorbereiding van en tijdens de gesprekken en dat was fijn. Het enige lastige was, dat we erg uitliepen. Er was zo veel gespreksstof ;-)
Zijn er meer mensen die een vragenlijst voor ouders gebruiken bij de tienminutengesprekken? En bevalt dat? En wat vragen jullie dan? Alvast bedankt voor het delen van jullie ervaringen!
Ik kwam op het idee naar aanleiding van de cursus HGW die wij met het team volgen. Tijdens een van de cursusmiddagen dachten wij na over: 'Wat zijn de behoeften en belemmeringen die kleuters in ervaren in onze klas.' Ik vertaal het als: 'Wat hebben de kleuters nodig en waar hebben ze last van?' Is dat een goede vertaling?
Eigenlijk zou je deze vraag ook aan de ouders kunnen stellen, of aan de kleuters zelf, dacht ik toen al. Ouders kennen hun eigen kind zo goed. Misschien doen we dat de volgende tienminutenavond?! Nu vroegen we dit:
Beste ouders,
Omdat 10 minuten maar erg kort zijn en omdat wij graag willen dat alles wat er te bespreken is tijdens de tienminutenavond besproken wordt, hebben we enkele vragen op papier gezet. Willen jullie het blad weer mee naar school geven? Hartelijk bedankt tot ziens op de 10 minutenavonden!
1. Wat gaat er goed? Waar zijn jullie blij mee?
2. Wat gaat er minder goed? Waar maken jullie je zorgen om? Is er hulp nodig?
3. Welke mogelijke oplossingen zien jullie? Hebben jullie tips/ideeen?
4. Welke vragen willen jullie stellen tijdens het 10 minutengesprek?
Bijna alle ouders gaven het blad ingevuld weer mee naar school. Wij hebben de bladen gebruikt bij voorbereiding van en tijdens de gesprekken en dat was fijn. Het enige lastige was, dat we erg uitliepen. Er was zo veel gespreksstof ;-)
Zijn er meer mensen die een vragenlijst voor ouders gebruiken bij de tienminutengesprekken? En bevalt dat? En wat vragen jullie dan? Alvast bedankt voor het delen van jullie ervaringen!
Abonneren op:
Posts (Atom)