Op mijn nieuwjaarskaart schreef ik dit jaar een gedichtje over engelen. Mensen die je vreugde verdubbelen en je verdriet halveren. Ze waren er voor mij. Maar niet gelijk aan het begin van het jaar....Een paar weken na mijn 50e verjaardag werden wij in maart als team bij elkaar geroepen. De sfeer was gespannen, iedereen voelde dat er iets bijzonders stond te gebeuren en zeker niets leuks. Het zou te maken hebben met de aankomende sluiting van de dependance en de gevolgen daarvan.
Aan het begin van de bijeenkomst werd er een aantal A4tjes uitgedeeld. De namen van de teamleden stonden er in leeftijdsgroepen afgedrukt en aan het eind van verschillende groepen stonden er één of meerdere namen schuin gedrukt. Waaronder mijn naam. Toen ik het zag, sprongen de tranen in mijn ogen. Dit betekende overplaatsing realiseerde ik mij meteen. De bovenschoolse directeur nam het woord en vertelde wat ik al wist. Alle tijdelijk benoemde mensen kregen ontslag en vanwege het leeftijdsbewust personeelsmanagement (mooi scrabble woord) werden er uit verschillende leeftijdsgroepen mensen overgeplaatst naar andere scholen.
Hoera, ik was net 50 en had dus in de groep 50 tot 60 jarigen de allerminste dienstjaren :-( Waar zou ik terecht komen en wilde ik wel naar een andere school na bijna 20 jaar op de Margriet? Nee, dat wilde ik niet en ik nam mij voor om ontslag te nemen. Ik maakte in de maanden die volgden plannen om een speelgoedwinkel te beginnen. Een boerderij thema winkel. Vol enthousiasme legde ik contacten met een zeer bekende Zoetermeerse geitenboerderij. Zij zagen mijn plannen wel zitten en dachten vrolijk met mij mee. Toch bleek de praktijk weerbarstig. Terwijl ik mij al ingeschreven had bij de kamer van koophandel bleek dat de boerderij de vergunningen voor een speelgoedwinkel toch niet rond kon krijgen. Ze zagen er van af.
Op de dag dat ik dat bericht kreeg, kwam op school het bericht dat ik toch kon blijven. Mijn allerliefste kleuter collega, in dezelfde leeftijdscategorie als ik, had besloten ontslag te nemen, dus kon ik blijven.Een engel op mijn pad. En er volgden er meer. Ik kreeg een nieuwe collega om mee samen te werken. Na 15 jaar lang de jongere juf geweest te zijn werd ik nu senior. En gedraag je er naar;-) werd mij opgedragen door Anneke die met pensioen is en die mij al die jaren het leven van een senior juf heeft voorgeleefd.
Mijn nieuwe collega is de tweede engel, zo lief en enthousiast en zo met hart en ziel betrokken bij alles wat er te doen is op school. Als ik aan het werk ben en zij even de klas binnen komt op haar vrije dag wordt ze door de kleuters plat geknuffeld. De derde engel is mijn stagiaire, ik zou niet meer zonder haar kunnen. Ze doet de opleiding zorg en welzijn en is zo super handig en behulpzaam. Voor ik iets gevraagd heb, heeft zij het al gedaan. Stoelen in de kring zetten, lijm potjes vullen, mee buiten spelen. De kleuters zijn dol op haar. Nu is het vakantie en is ze ziek, wat een pech.
Tot slot de rest van de collega's, de één is wat engelachtiger dan de ander, haha. Ik stel mij voor dat een aantal dit stukje wel leest. Zij hebben fantastisch meegewerkt aan het voorbereiden en uitvoeren van de kerst wandeling vorige week donderdag. Hartelijk dank daarvoor beste mensen, rust lekker uit en geniet van de vakantie. Tot volgend jaar!!
Tot slot nog een vraag. Wie was er dit jaar een engel voor jou en op welke manier? Of was je zelf een engel voor een ander? Deel het hier met ons, ter inspiratie voor het komende jaar!
donderdag 29 december 2011
zondag 11 december 2011
Digibord
Hanneke staat met een filmpje over het digibord op leraar24. Ik bekijk het filmpje en zie haar grote enthousiasme. Tegelijk vraag ik mij af 'wat heb ik met het digibord?' Een half jaar hangt het nu bij ons in de klas en ik ben aan het ding gewend geraakt. Maar eigenlijk doe ik er weinig mee. Een digitaal prentenboek bekijken, dat wel af en toe. En Koekeloere zien we nu op het digibord maar wat is het verschil met tv kijken?
Waarom voel ik een soort weerstand tegen het bord in de klas terwijl ik zelf wel graag op internet ronddwaal, facebook voor mij een soort spelen is en het schrijven van een blog en het lezen van de reacties daar op mij ook veel plezier geven.
Voor mijn gevoel zitten kleuters thuis al zo vaak en lang naar beeldschermen te kijken. Dora, Megamindy, het huis Anubis en zelfs verhalen over Harry Potter hoor ik voorbij komen.
Als ik dan zie hoe sommige kleuters tekenen en knippen(of eigenlijk niet tekenen en knippen)als ze pas op school zijn, dan vraag ik mij soms af of ze thuis potloden hebben, of er verf en papier en plaksel en een schaartje is om mee te spelen.
Daarom laat ik ze op school zo veel mogelijk 'kliederen', dat geeft rommel.Ik loop regelmatig met paarse ecolinehanden rond. En ook de vloerbedekking in de klas ziet er na 15 jaar bijna dagelijks verven, knippen, scheuren en plakken, spelen met zand en water en takken en bladeren uit als een 'kunstwerk'. Ik geloof in leren door doen, door voelen, ervaren, ruiken, proeven, iets in je handen hebben en dat is wat ik mis bij het digibord.
Maar misschien heb ik het mis? Is het een vooroordeel waar ik last van heb? Zijn jullie wel heel enthousiast over het digibord? Geef mij een tip? Wat is jouw leukste digibord idee voor kleuters??? Alvast bedankt!
Waarom voel ik een soort weerstand tegen het bord in de klas terwijl ik zelf wel graag op internet ronddwaal, facebook voor mij een soort spelen is en het schrijven van een blog en het lezen van de reacties daar op mij ook veel plezier geven.
Voor mijn gevoel zitten kleuters thuis al zo vaak en lang naar beeldschermen te kijken. Dora, Megamindy, het huis Anubis en zelfs verhalen over Harry Potter hoor ik voorbij komen.
Als ik dan zie hoe sommige kleuters tekenen en knippen(of eigenlijk niet tekenen en knippen)als ze pas op school zijn, dan vraag ik mij soms af of ze thuis potloden hebben, of er verf en papier en plaksel en een schaartje is om mee te spelen.
Daarom laat ik ze op school zo veel mogelijk 'kliederen', dat geeft rommel.Ik loop regelmatig met paarse ecolinehanden rond. En ook de vloerbedekking in de klas ziet er na 15 jaar bijna dagelijks verven, knippen, scheuren en plakken, spelen met zand en water en takken en bladeren uit als een 'kunstwerk'. Ik geloof in leren door doen, door voelen, ervaren, ruiken, proeven, iets in je handen hebben en dat is wat ik mis bij het digibord.
Maar misschien heb ik het mis? Is het een vooroordeel waar ik last van heb? Zijn jullie wel heel enthousiast over het digibord? Geef mij een tip? Wat is jouw leukste digibord idee voor kleuters??? Alvast bedankt!
woensdag 7 december 2011
Wat sleep jij mee naar school ?
'Sorry mevrouw, we mogen de wijk niet uit.' Zo reageerden de twee vuilnismannen die met een autootje vol enorme dennentakken in het Stadshart, het winkelcentrum van Zoetermeer stonden. Ik vroeg hen of ze de takken naar school wilden brengen. Ik zag al voor me hoe tweehonderd kinderen er de mooiste kerststukjes mee zouden maken. En het zou mij veel illegaal snoeiwerk schelen....
Een paar uur eerder was ik al langs de pas geplaatste kerstboom gelopen. Er naast lag een stapel afgezaagde takken, prachtige takken. Ik zou ze zo mee willen slepen naar school maar ze waren te groot en te zwaar. De vriendinnen (allebei ex kleuterjuf)waar ik mee ging lunchen in de stad, zagen mijn ogen glinsteren en konden zich zo goed voorstellen welke mogelijkheden ik allemaal zag.
Maar het was koud en we hadden zin in een lekker broodje, dus we liepen door. Jammer, maar er zijn grenzen aan het slepen met spullen voor school.
Na de gezellige lunch liepen we terug door het stadshart en zagen dat de takken inmiddels in een soort vuilnisautootje, speciaal voor groen, waren geladen. Ik zag een kans en sprak de mannen aan, vertelde dat ik juf ben op een school aan de rand van het stadshart en dat de takken in hun auto heel veel kinderen blij zouden kunnen maken. Eigenlijk had ik verwacht dat ze in de auto zouden springen en regelrecht naar school zouden rijden om de takken even te brengen maar dat viel tegen, ze mochten de wijk dus niet uit.
'Van wie mogen jullie dan de wijk niet uit?' vroeg ik en het antwoord was 'van de wethouder.' Oh, reageerde ik, de wethouder, die ken ik. Als ik Edo bel en hem vertel dat ik de overgebleven gemeentekerstboomtakken goed kan gebruiken op school dan vindt hij het best dat jullie die takken even brengen. Alstublieft mevrouw, hier is zijn nummer. Ik kreeg de telefoon van de vuilnisman in mijn handen gedrukt, hij had het nummer van de wethouder in zijn telefoon staan. En nu, juffrouw, las ik in zijn ogen, wat ga jij doen?? Hij genoot net als ik van deze onverwachtse onderhandelingen op straat.
Oeps, ik ken de wethouder en hij kent mij maar ik weet zeker dat hij er niet op zit te wachten dat ik hem op zijn werk lastig val met vragen over kerstboomtakken. Jullie hebben vast wel een andere baas, misschien kan ik die even bellen, bedacht ik ineens. Ha, dat kon ook. Een ander nummer werd ingetoetst, ik kreeg een aardige Leo aan de lijn, legde mijn vraag voor en de mannen kregen toestemming om naar school te rijden. YES, geregeld! Je bent een schat Leo, riep ik enthousiast in de telefoon en bedankte vervolgens de vuilnismannen hartelijk. Wat moeten we zeggen als we op je school komen vroegen ze nog. Doe maar de groeten van juffrouw Jannie antwoordde ik. Ze zijn wel gewend dat ik iets naar school sleep ;-)
Een paar uur eerder was ik al langs de pas geplaatste kerstboom gelopen. Er naast lag een stapel afgezaagde takken, prachtige takken. Ik zou ze zo mee willen slepen naar school maar ze waren te groot en te zwaar. De vriendinnen (allebei ex kleuterjuf)waar ik mee ging lunchen in de stad, zagen mijn ogen glinsteren en konden zich zo goed voorstellen welke mogelijkheden ik allemaal zag.
Maar het was koud en we hadden zin in een lekker broodje, dus we liepen door. Jammer, maar er zijn grenzen aan het slepen met spullen voor school.
Na de gezellige lunch liepen we terug door het stadshart en zagen dat de takken inmiddels in een soort vuilnisautootje, speciaal voor groen, waren geladen. Ik zag een kans en sprak de mannen aan, vertelde dat ik juf ben op een school aan de rand van het stadshart en dat de takken in hun auto heel veel kinderen blij zouden kunnen maken. Eigenlijk had ik verwacht dat ze in de auto zouden springen en regelrecht naar school zouden rijden om de takken even te brengen maar dat viel tegen, ze mochten de wijk dus niet uit.
'Van wie mogen jullie dan de wijk niet uit?' vroeg ik en het antwoord was 'van de wethouder.' Oh, reageerde ik, de wethouder, die ken ik. Als ik Edo bel en hem vertel dat ik de overgebleven gemeentekerstboomtakken goed kan gebruiken op school dan vindt hij het best dat jullie die takken even brengen. Alstublieft mevrouw, hier is zijn nummer. Ik kreeg de telefoon van de vuilnisman in mijn handen gedrukt, hij had het nummer van de wethouder in zijn telefoon staan. En nu, juffrouw, las ik in zijn ogen, wat ga jij doen?? Hij genoot net als ik van deze onverwachtse onderhandelingen op straat.
Oeps, ik ken de wethouder en hij kent mij maar ik weet zeker dat hij er niet op zit te wachten dat ik hem op zijn werk lastig val met vragen over kerstboomtakken. Jullie hebben vast wel een andere baas, misschien kan ik die even bellen, bedacht ik ineens. Ha, dat kon ook. Een ander nummer werd ingetoetst, ik kreeg een aardige Leo aan de lijn, legde mijn vraag voor en de mannen kregen toestemming om naar school te rijden. YES, geregeld! Je bent een schat Leo, riep ik enthousiast in de telefoon en bedankte vervolgens de vuilnismannen hartelijk. Wat moeten we zeggen als we op je school komen vroegen ze nog. Doe maar de groeten van juffrouw Jannie antwoordde ik. Ze zijn wel gewend dat ik iets naar school sleep ;-)
woensdag 30 november 2011
Ouders op facebook?!
Na een intensieve avond tien minuten gesprekken dronken we met een aantal collega's nog een glaasje wijn, op de stoep van de school, naast de voordeur. Ik zat op een muurtje en voor mij op dat muurtje stonden onze gevulde glazen. We hadden plezier en voor ik het wist pakte een jongere collega zijn hippe telefoon en maakte een foto die hij hop op facebook plaatste. Leuk vond ik het op dat moment, ik houd van het delen van wat ik beleef op facebook. Voel mij regelmatig geïnspireerd door belevenissen van anderen. Leuke muziek, film en boekentips ik lees ze graag. Ook zie ik met plezier de foto's voorbij komen van nichtjes en neefjes die niet naast de deur wonen. Ze treden op met hun orkest of spelen zwarte piet, ik reageer daar graag even op, kan zo een beetje met hen mee leven.
Mijn eigen dochter was slechts kort met mij bevriend op facebook. Toen ik op haar 'wall' las dat er iemand aan haar vroeg hoe het met haar platgetrapte tenen ging en ik daar nieuwsgierig naar informeerde, bleek dat ze net een nieuw vriendje had ontmoet tijdens een salsa dansworkshop en dat wilde ze absoluut nog niet met mij delen. Ik werd onmiddellijk ontvriend...
Daar lig ik niet wakker. Wel werd ik midden in de nacht na de tienminuten avond wakker en vroeg mij ineens af of ik het eigenlijk wel leuk vond, die foto van mijzelf, keihard lachend met een stuk of vijf glazen wijn, bijna op mijn schoot. Ik heb even liggen denken of ik uit mijn bed zou stappen, om 4.00 uur 's nachts en de foto er af zou gaan halen. (Niet wetend dat ik dat niet kon, omdat ik de foto er zelf niet op gezet had)
Ik heb mij om gedraaid en ben lekker verder geslapen. De volgende ochtend vertelde ik mijn nachtelijke gedachtenspinsels aan de collega's. Zal ik de foto er af halen? Werd er meteen gevraagd. Nee, laat maar was mijn antwoord, het is een vrolijke foto en wat is daar mis mee?
Toch heb ik nog geen ouders van kinderen uit mijn klas op facebook. Ik twijfel er over. Ik woon midden in de wijk waar ik werk, kom ouders tegen in de supermarkt, bij de kapper, in de kerk, in het café, in de volkstuin. Maar ik vraag of accepteer ze nog niet als vriend op facebook. Terwijl ik facebook wel zoiets vind als vroeger de pomp op het dorpsplein, een plaats waar je gezellig met elkaar praat, ideeën op kunt doen, dagelijkse nieuwtjes uitwisselt...
Wie heeft er goede raad? Zal ik wel of zal ik niet....En wat doe jij? Vrienden zijn met de ouders van de kinderen uit je klas of toch nog maar niet....
Mijn eigen dochter was slechts kort met mij bevriend op facebook. Toen ik op haar 'wall' las dat er iemand aan haar vroeg hoe het met haar platgetrapte tenen ging en ik daar nieuwsgierig naar informeerde, bleek dat ze net een nieuw vriendje had ontmoet tijdens een salsa dansworkshop en dat wilde ze absoluut nog niet met mij delen. Ik werd onmiddellijk ontvriend...
Daar lig ik niet wakker. Wel werd ik midden in de nacht na de tienminuten avond wakker en vroeg mij ineens af of ik het eigenlijk wel leuk vond, die foto van mijzelf, keihard lachend met een stuk of vijf glazen wijn, bijna op mijn schoot. Ik heb even liggen denken of ik uit mijn bed zou stappen, om 4.00 uur 's nachts en de foto er af zou gaan halen. (Niet wetend dat ik dat niet kon, omdat ik de foto er zelf niet op gezet had)
Ik heb mij om gedraaid en ben lekker verder geslapen. De volgende ochtend vertelde ik mijn nachtelijke gedachtenspinsels aan de collega's. Zal ik de foto er af halen? Werd er meteen gevraagd. Nee, laat maar was mijn antwoord, het is een vrolijke foto en wat is daar mis mee?
Toch heb ik nog geen ouders van kinderen uit mijn klas op facebook. Ik twijfel er over. Ik woon midden in de wijk waar ik werk, kom ouders tegen in de supermarkt, bij de kapper, in de kerk, in het café, in de volkstuin. Maar ik vraag of accepteer ze nog niet als vriend op facebook. Terwijl ik facebook wel zoiets vind als vroeger de pomp op het dorpsplein, een plaats waar je gezellig met elkaar praat, ideeën op kunt doen, dagelijkse nieuwtjes uitwisselt...
Wie heeft er goede raad? Zal ik wel of zal ik niet....En wat doe jij? Vrienden zijn met de ouders van de kinderen uit je klas of toch nog maar niet....
maandag 7 november 2011
Sint Maarten
Joepie, we zijn lampions aan het maken! In Zoetermeer leeft Sint Maarten niet erg. De spanning die ik mij nog zo goed herinner van meer dan veertig jaar geleden, wanneer is het nu eindelijk donker en mogen we vertrekken....Die kennen de kleuters in onze klas nog helemaal niet. Dat wordt dit jaar anders.
Wij gaan ook Sint Maarten vieren. We beginnen vrijdag om 18.00 uur met een optochtje om de school en door het park en gaan daarna in groepjes de wijk in. Ik heb er zin in en geniet nu al van het kijken naar de lampions die al af zijn.
Buiten is het mistig en wordt het langzaam iets kouder. Dat hoort er wel bij, bij Sint Maarten. Vaak stormde het en waaiden onze lampions uit als we door de polder van de ene boerderij naar de andere liepen. Wat een feest was het dan als we uiteindelijk in het dorp kwamen waar de afstand tussen de huizen minimaal was en onze snoepvoorraad snel groter werd.
De kleuterjuffen van onze dorpsschool woonden samen in één huis. Bij hen kreeg je ieder jaar een warm knakworstje met een beetje mosterd. Wat smaakte dat verrukkelijk na een paar uur lopen en zingen in de kou!
Toen ik zelf voor het eerst in een eigen huis woonde, in Lelystad in 1980 zat ik dan ook vol verwachting klaar met een pannetje warme knakworstjes op het fornuis. Diep teleurgesteld was ik toen bleek dat in de wijk waar ik woonde de Heilige Maarten op sterven na dood was, er kwam niemand langs.
In hun kleutertijd maakten onze eigen kinderen geen lampion op school, wat vond ik dat jammer. Gelukkig was er wel een actieve buurtvereniging. Zij huurden een draaiorgel dat voorop ging in de lichtjesoptocht door de wijk. De optocht eindigde in het bejaardentehuis waar alle bejaarden in de recreatiezaal zaten. Het licht was overal uit en toch twinkelden er lichtjes. In de lampions, in de ogen van de kinderen en in de ogen van alle opa’s en oma’s waar we langs liepen.
Dat wens ik ons en iedereen die aanstaande vrijdag Sint Maarten gaat lopen ook toe. Heel veel twinkeling en schitterende lichtjes op jullie weg. Veel plezier!
Wij gaan ook Sint Maarten vieren. We beginnen vrijdag om 18.00 uur met een optochtje om de school en door het park en gaan daarna in groepjes de wijk in. Ik heb er zin in en geniet nu al van het kijken naar de lampions die al af zijn.
Buiten is het mistig en wordt het langzaam iets kouder. Dat hoort er wel bij, bij Sint Maarten. Vaak stormde het en waaiden onze lampions uit als we door de polder van de ene boerderij naar de andere liepen. Wat een feest was het dan als we uiteindelijk in het dorp kwamen waar de afstand tussen de huizen minimaal was en onze snoepvoorraad snel groter werd.
De kleuterjuffen van onze dorpsschool woonden samen in één huis. Bij hen kreeg je ieder jaar een warm knakworstje met een beetje mosterd. Wat smaakte dat verrukkelijk na een paar uur lopen en zingen in de kou!
Toen ik zelf voor het eerst in een eigen huis woonde, in Lelystad in 1980 zat ik dan ook vol verwachting klaar met een pannetje warme knakworstjes op het fornuis. Diep teleurgesteld was ik toen bleek dat in de wijk waar ik woonde de Heilige Maarten op sterven na dood was, er kwam niemand langs.
In hun kleutertijd maakten onze eigen kinderen geen lampion op school, wat vond ik dat jammer. Gelukkig was er wel een actieve buurtvereniging. Zij huurden een draaiorgel dat voorop ging in de lichtjesoptocht door de wijk. De optocht eindigde in het bejaardentehuis waar alle bejaarden in de recreatiezaal zaten. Het licht was overal uit en toch twinkelden er lichtjes. In de lampions, in de ogen van de kinderen en in de ogen van alle opa’s en oma’s waar we langs liepen.
Dat wens ik ons en iedereen die aanstaande vrijdag Sint Maarten gaat lopen ook toe. Heel veel twinkeling en schitterende lichtjes op jullie weg. Veel plezier!
dinsdag 1 november 2011
Het tien minutengesprek
'Waarom komt u hier mevrouw?' werd mij ooit gevraagd toen ik een aantal jaren geleden naar de eerste tafeltjesavond (zeven minutengesprek) op de middelbare school van één van mijn kinderen ging. 'Ik wil graag weten hoe het met mijn kind gaat' was mijn antwoord. Het ging prima met haar, werd mij verteld. Ze werkte hard en haalde goede cijfers, dus er was geen enkele reden om naar de tafeltjesavond te komen.
Ik was stomverbaasd. Ik vertel zo graag over hoe het gaat met een kleuter, hoe hij of zij zich ontwikkelt. Dat ze al steeds meer durft te vertellen aan mij of dat hij met zo veel plezier in de hoeken speelt. Ook vraag ik aan ouders wat zij zien en voelen. Gaat hun kind graag naar school? Wat heeft hij nodig en wat is er moeilijk? De tien minuten zijn zo om en toch geniet ik van het contact met de ouders. Even staan we stil bij het welbevinden van een kind. Ik ervaar dat als zeer waardevol, al is het nog zo kort.
Op de middelbare school zitten de leraren aan tafeltjes in de aula. Je zit dan als ouder tegenover de leraar. Ik zet bewust de stoelen van mijn collega, van de ouders en van mijzelf in een kringetje, zonder tafel er tussen. Ik stel mij dan voor dat het kind in het midden staat, onze volledige aandacht krijgt. Het plakboek met tekeningen en andere knutselwerkjes van de kleuters is daarbij voor mij belangrijk. Als je goed kijkt naar wat kinderen maken, kun je daar zo veel in zien.
Deze week zijn de 10 minutengesprekken formulieren digitaal verstuurd. Ouders moeten het A4tje uitprinten en invullen. Hadden we het eigenlijk niet veel beter via www.afspreken.nl kunnen regelen vraag ik mij nu af. Laatst ging ik met onze klas naar de bibliotheek en heb de ouders ook via deze website gevraagd of ze mee konden gaan als begeleiders. Dat werkte prima. Worden er bij jullie op school al digitaal afspraken gemaakt? Hoe doen jullie dat? Ik zie uit naar tips voor een volgende ronde. Veel plezier bij de komende gesprekken!
Ik was stomverbaasd. Ik vertel zo graag over hoe het gaat met een kleuter, hoe hij of zij zich ontwikkelt. Dat ze al steeds meer durft te vertellen aan mij of dat hij met zo veel plezier in de hoeken speelt. Ook vraag ik aan ouders wat zij zien en voelen. Gaat hun kind graag naar school? Wat heeft hij nodig en wat is er moeilijk? De tien minuten zijn zo om en toch geniet ik van het contact met de ouders. Even staan we stil bij het welbevinden van een kind. Ik ervaar dat als zeer waardevol, al is het nog zo kort.
Op de middelbare school zitten de leraren aan tafeltjes in de aula. Je zit dan als ouder tegenover de leraar. Ik zet bewust de stoelen van mijn collega, van de ouders en van mijzelf in een kringetje, zonder tafel er tussen. Ik stel mij dan voor dat het kind in het midden staat, onze volledige aandacht krijgt. Het plakboek met tekeningen en andere knutselwerkjes van de kleuters is daarbij voor mij belangrijk. Als je goed kijkt naar wat kinderen maken, kun je daar zo veel in zien.
Deze week zijn de 10 minutengesprekken formulieren digitaal verstuurd. Ouders moeten het A4tje uitprinten en invullen. Hadden we het eigenlijk niet veel beter via www.afspreken.nl kunnen regelen vraag ik mij nu af. Laatst ging ik met onze klas naar de bibliotheek en heb de ouders ook via deze website gevraagd of ze mee konden gaan als begeleiders. Dat werkte prima. Worden er bij jullie op school al digitaal afspraken gemaakt? Hoe doen jullie dat? Ik zie uit naar tips voor een volgende ronde. Veel plezier bij de komende gesprekken!
maandag 19 september 2011
Informatieavond
In de hele school is het al donker, iedereen is al naar huis. Alleen in onze klas brandt nog licht en zit er tegen 22.00 uur 's avonds nog een hele groep ouders geanimeerd met elkaar te praten. Het gaat al net als aan het begin van de dag op school. Dan ben ik ook meestal degene bij wie het laatst de deur dicht gaat. Sorry inspecteur, ik vind rustig de tijd nemen voor een afscheidsritueel belangrijk en ik merk dat het goed voor de sfeer in de klas is als ouders elkaar kennen en contact hebben met elkaar. In een dorp is dat heel logisch, op een stadsschool zoals bij ons komen de kleuters uit een groot gebied om de school heen. Slechts een enkeling woont in dezelfde straat. Daarom begonnen wij de informatieavond met een kennismakingsrondje.
Via de website afspreken.nl hadden we aan de ouders van onze klas gevraagd om een foto van hun kleuter mee te nemen naar de informatieavond. Wat is afpreken.nl trouwens een leuke manier om iets te organiseren. Nu stond de datum van de informatieavond al vast, een volgende keer zouden we een aantal verschillende avonden kunnen voorstellen en vervolgens de ouders aan laten geven wanneer ze kunnen. De avond wordt dan gehouden op de dag dat de meeste mensen tijd hebben. Handig toch?!
Collega Rianne en ik begonnen met het voorstelrondje. Daarna vertelde iedere ouder iets over zichzelf en zijn/haar kleuter. We hoorden elkaars namen en één van de moeders bood spontaan aan om een klassenlijst te maken waarop ook de voornamen van de ouders en de broertjes en zusjes komen te staan. De lijst is inmiddels al klaar, compleet met e mailadressen zodat we elkaar makkelijk kunnen bereiken dit schooljaar. Na een ruim half uur vol verhalen was de officiële tijd (drie kwartier)die er voor de informatieavond gepland stond al om. Wij zijn rustig door gegaan en hebben verteld over het dagelijkse leven in onze klas.
Er ontstond een gezellig gesprek tussen de al meer ervaren kleuterouders en de mensen die nog maar net op school zijn. Ouders uit andere groepen schoven aan, ouders die een oppas hadden vertrokken. Rianne en ik gingen als laatsten naar huis en konden allebei niet zo snel in slaap komen die avond. Zo veel verhalen, zo veel indrukken. Hadden we alle vragen wel beantwoord? Voelde ieder zich gezien en gehoord? De volgende keer kunnen we de informatie avond wel besluiten met een drankje en een hapje bedenk ik nu. Zijn er mensen die dat doen op school? Hoe organiseer jij je informatieavond? Wat bevalt je en wat niet? En aan de ouders van onze klas (die ik voor het eerst het adres van mijn kleuterspelverhalen geef)de vraag:Wat ging er goed? Wat kon er beter? Laat het mij weten in een reactie! Dank jullie wel alvast!
Via de website afspreken.nl hadden we aan de ouders van onze klas gevraagd om een foto van hun kleuter mee te nemen naar de informatieavond. Wat is afpreken.nl trouwens een leuke manier om iets te organiseren. Nu stond de datum van de informatieavond al vast, een volgende keer zouden we een aantal verschillende avonden kunnen voorstellen en vervolgens de ouders aan laten geven wanneer ze kunnen. De avond wordt dan gehouden op de dag dat de meeste mensen tijd hebben. Handig toch?!
Collega Rianne en ik begonnen met het voorstelrondje. Daarna vertelde iedere ouder iets over zichzelf en zijn/haar kleuter. We hoorden elkaars namen en één van de moeders bood spontaan aan om een klassenlijst te maken waarop ook de voornamen van de ouders en de broertjes en zusjes komen te staan. De lijst is inmiddels al klaar, compleet met e mailadressen zodat we elkaar makkelijk kunnen bereiken dit schooljaar. Na een ruim half uur vol verhalen was de officiële tijd (drie kwartier)die er voor de informatieavond gepland stond al om. Wij zijn rustig door gegaan en hebben verteld over het dagelijkse leven in onze klas.
Er ontstond een gezellig gesprek tussen de al meer ervaren kleuterouders en de mensen die nog maar net op school zijn. Ouders uit andere groepen schoven aan, ouders die een oppas hadden vertrokken. Rianne en ik gingen als laatsten naar huis en konden allebei niet zo snel in slaap komen die avond. Zo veel verhalen, zo veel indrukken. Hadden we alle vragen wel beantwoord? Voelde ieder zich gezien en gehoord? De volgende keer kunnen we de informatie avond wel besluiten met een drankje en een hapje bedenk ik nu. Zijn er mensen die dat doen op school? Hoe organiseer jij je informatieavond? Wat bevalt je en wat niet? En aan de ouders van onze klas (die ik voor het eerst het adres van mijn kleuterspelverhalen geef)de vraag:Wat ging er goed? Wat kon er beter? Laat het mij weten in een reactie! Dank jullie wel alvast!
Abonneren op:
Posts (Atom)