De oude school

'Het lijkt wel of wij de meesters en juffen aantrekken als een magneet' zei de eigenaar van het hotel bij het afrekenen. Ik was voor de derde keer dit jaar onderweg naar Berlijn. De eerste keer gingen we als verhuisclub, en als gezelschap van onze Jelmer, die een half jaar in Berlijn ging studeren. Met een auto vol spullen en vijf mensen reden we afgeladen de snelweg op. Die weg naar Berlijn is eigenlijk een rechte weg naar het oosten. Op de tomtom stond op een gegeven moment: 'Rechts afslaan na 572km.' Ik vond het een eindeloos lange weg en nam mij voor een volgende keer in twee etappes te gaan. Dat deden we in de meivakantie. We maakten toen een leuke stop bij het stadje Hameln en kampeerden aan de Weser. Nu zat Jelmer's halve jaar er al weer op en reed ik samen met hem, via een mooie alternatieve route (snelwegen vermijdend)naar Berlijn om zijn spullen daar weer op te halen. We vonden onderweg, in het dorpje Mardorf, een leuk hotel gebouwd in een oude school en ook met die naam. 'Die alte schule'. Een soort familiehotel, ze hebben maar een klein aantal kamers. Na een nacht lekker slapen met oude landkaarten en hele oude klassenfoto's aan de muur stond om 9.00 uur 's ochtends het ontbijt voor ons klaar in een speciale ontbijtkamer. We kregen een plekje aangewezen aan een prachtig gedekte tafel bij een echtpaar dat al lekker zat te eten. 'Zo ben ik al weer op school, in de vakantie' zei ik tegen Jelmer en de mevrouw van het echtpaar reageerde op die opmerking met 'Zit je ook in het vak?' Oeps, ik dacht dat we midden tussen de Duitsers zaten.....Nee dus, onze tafelgenoten waren een juf en een meester, en we raakten heel gezellig aan de praat. We bleken allebei kleuterjuf, allebei nog van de oude KLOS. En natuurlijk kende ze de community 1-2. Welke kleuterjuf in Nederland zou de community niet kennen? Toch had ze nog nooit een column van mij gelezen. Dus daarom bij deze, een speciaal stukje over onze ontmoeting onderweg. Dag leuke juf uit het Oosten van het land! Hebben jullie nog goed overnacht in het huisje aan het meer? Veel plezier op school straks weer!

http://www.alteschule-mardorf.de/

Met hulptroepen naar school

Eigenlijk had ze ook graag juf willen worden. En dat had ze ook goed gekund. Mijn schoonzus is handig, creatief en praktisch en haar kinderen zijn al even actief en enthousiast. Na drie heerlijke zonnige weken kamperen in Frankrijk kwamen ze bruinverbrand naar Zoetermeer en de eerste vraag die ze stelden was ‘Wanneer gaan we naar school?’ Ik was zo blij met hun aanbod om te komen helpen bij het inrichten van de klas. Voor de vakantie hadden we met de kleuters alles wat er in het lokaal stond naar het speellokaal gebracht want we zouden in de zomer nieuwe vloerbedekking krijgen dus het lokaal moest helemaal leeg. Dertig kleuters sjouwden met plezier alle tafels en stoelen, blokken en poppen en spelletjes en kasten en knutselspullen naar het speellokaal. Dat was in een halve dag gebeurd. Nu moest alles weer terug, hoe zou dat gaan? Ik zag er tegen op. De aanblik van het prachtige zonnige marmoleum en het gezelschap van mijn familie deden wonderen. Nadat we de klas ingericht hadden wilden ze de ramen graag beschilderen. Collega Rianne kwam ook langs met haar drie kinderen. En zo maakten we, voor mijn gevoel nog bijna midden in de vakantie, met z’n allen een vliegende start. Vanochtend zijn we nog even gaan schilderen. Op de ramen kwamen bloemenvazen in de kleuren van het marmoleum, blauw en geel. Als de kleuters volgende week vrijdagmiddag naar het inloopuurtje komen kunnen ze hun eigen vaas uitkiezen en met playmais bloemen in de vaas maken, en een bijtje misschien? Of een visje in de vissenkom die neefje Quint er bij verzon....Na het werk zijn we vanmiddag naar de film gegaan, en waren we weer op school, bij Brammetje Baas in de klas met Rene Groothof als meester Vis. Hebben jullie de film al gezien? Ik wens jullie en mijzelf evenveel fantasie toe als Brammetje Baas, het komende schooljaar! Maak er wat moois van!

Laatste schooldag

'Het is de laatste schooldag van het laatste jaar.' Het kinderen voor kinderen liedje dat vrijdag aan het slot van de musical van groep acht werd gezongen, klinkt nog steeds in mij door. En ik denk aan de oudste kleuters die straks naar groep drie gaan. Het is niet hun laatste jaar op school en toch nemen ze afscheid van een heel speciale periode. De tijd waarin je elke dag kon spelen, veel kon kiezen. Je deed wat bij jou paste op dat moment, daardoor was je zo betrokken en leerde heel veel. Nu ik dit opschrijf weet ik ineens ook weer zo goed waarom ik altijd bij de kleuters blijf. Er is nog ruimte om je te ontwikkelen in je eigen tempo. Ruimte voor eigen initiatief van de kinderen. De wereld ontdekken, in verwondering kijken naar alles wat er is. Met de kleuters blijf ik mijzelf verwonderen en ben ik dankbaar voor het jaar dat nu bijna voorbij is. Lieve kinderen, ouders, collega's, lezers van kleuterspel. Hartelijk bedankt voor het met mij delen van een stukje van jullie leven. Een hele fijne zomer gewenst!

Sportdag

Het waaide zo hard, de parachute was de attractie van de dag!

Je trainingspak aan en lopen maar op de klossen....

Evenwichtskunst, sportdag/circusdag we waren lekker in beweging!

Een skippybalrace best spannend als je voeten maar net bij de grond komen...

We haalden een paar dingen bij de sport-o-theek

Eitje leggen....

Tot slot, dansen met de doekjes, lekker binnen in de kring. We hebben genoten van een gezellige sportdag, bedankt voor het organiseren Rianne!

Schoolfeest

Mijn gedachten gaan terug naar Griekenland. Naar Samos waar wij een paar jaar geleden op vakantie waren. Er werd een dorpsfeest gevierd in die week, op het schoolplein van de plaatselijke basisschool. Tot diep in de nacht trad er een band op en het hele dorp danste de sirtaki op het plein. Jong en oud, hand in hand. De toeristen die er waren werden vrolijk opgenomen in de lange rij dorpsbewoners. We voelden ons thuis in het dorp. Ik dacht toen ik op het feest op het schoolplein kwam heel even aan thuis. Hoe zou het zijn als we bij ons op school zo’n feest zouden organiseren? Zou er gedanst worden? Zou iedereen zich welkom voelen? Zouden er veel ouders en kinderen komen? Afgelopen vrijdagavond was het zo ver. We vierden op het schoolplein de afsluiting van dit schooljaar. Het waaide keihard en het was koud. De ouderraad had overal voor gezorgd. Een discotheek, een goochelaar, een springkussen een schmink en tatoohoekje en niet te vergeten, heel veel lekker eten en drinken. Het was gezellig, kinderen dansten, sprongen en lieten zich schminken. Overal stonden groepjes ouders met elkaar te praten en koffie te drinken. Lief en leed werd gedeeld. ’s Ochtends vroeg als ik ga beginnen in de klas zie ik ouders soms verstoord opkijken als het belletje gaat en het de bedoeling is dat ze naar huis gaan. Ze hebben het ook zo gezellig samen, net als de kleuters in de klas. Nu was er alle tijd om elkaar wat beter te leren kennen. Een groot verschil met het feest in Griekenland was de temperatuur. De meeste flessen wijn die bedoeld waren voor het feest konden weer terug naar de winkel. Om negen uur ging bijna iedereen naar huis. Alle juffen en meesters met een prachtige bos bloemen en een cadeaubon en bovenal met het gevoel dat een feest als dit bijdraagt aan het betrokken zijn bij elkaar. Volgend jaar weer en dan graag met Griekse temperaturen en tot diep in de nacht de sirtaki.....

Rapport

Woorden kunnen nieuwe moed geven. Lang geleden ontdekte ik dat al. Als klein meisje zocht ik soms, als ik verdrietig was, het plakboek op waar mijn moeder de kaartjes ingeplakt had die mijn ouders kregen bij mijn geboorte. Op een van de kaartjes stond: ‘Jannie, geweldig!!!!’ Het troostte mij, te zien dat iemand schreef dat hij het geweldig vond dat ik geboren was. Ik hoop dat de rapporten die ik deze dagen over de kleuters aan het schrijven ben, ook zullen bemoedigen. Ik voel mij bevoorrecht dat ik bijna geen kruisjes of balletjes in hoef te vullen, zoals op veel rapporten voor kleuters tegenwoordig gebruikelijk is. Met woorden schilder ik een schilderijtje. Zo precies mogelijk probeer ik daarin weer te geven hoe ik een kleuter zie. Hoe een kind gegroeid is in het afgelopen schooljaar. Tijdens de NLPopleiding leerde ik het belang van specifiek formuleren. Als ik het rapport lees dat een collega ooit voor onze zoon schreef, toen hij in een kleutergroep zat, dan zie ik dat zij helemaal geen NLP nodig had om de ontwikkeling van een kleuter te beschrijven. ‘Als een aapje klimt hij, tijdens de gymles heel gemakkelijk in het wandrek, hoger en hoger’ schrijft ze. En ‘Na een bezoek aan Schiphol knutselde hij dagenlang vliegtuigen.’ Zo herkenbaar voor ons als ouders. En het illustreerde dat het met zijn grove motoriek, de fijne motoriek, het ruimtelijk inzicht en zijn creativiteit wel goed zat. Het maken van dit soort rapporten gaat langzaam, ik ben er een aantal dagen mee bezig. Toch doe ik dit zo veel liever dan balletjes inkleuren. Ik ben steeds weer blij als ik met plezier naar een schilderijtje kan kijken en het gevoel heb dat het gelukt is. Het geeft voldoening, goede woorden mee geven aan een kleuter. En misschien later ook wel troost, als de kleuters de verhalen zelf kunnen lezen ;-)Weet jij nog of er woorden op jouw rapport stonden? En wat dat met jou deed?

Afscheid van de oudste kleuters

Vanochtend vierden wij alvast het afscheid van de oudste kleuters uit onze groep. Iedereen had iets lekkers meegenomen en in de schooltuin waren de picknick tafels vrolijk gedekt. In een lange optocht liepen we naar de tuin. De zon scheen en de stemming was uitgelaten. Gaan we naar de speeltuin? Vroeg een van de allerjongste kindjes. De schooltuin was iets heel nieuws voor hem. De oudste kleuters kennen de weg en als we stoppen bij de kastanjeboom waar we elke week even stil staan, dan weten zij precies te vertellen hoe het uitzicht boven hun hoofd de afgelopen weken veranderde. We lopen door en zien uit de verte al overal gekleurde ballonnen hangen. Als er voor iedereen een plekje is gevonden klinkt al snel de vraag: 'Mogen we beginnen?' Ja, natuurlijk mag dat! Ontbijten om 9.15 uur is best laat voor kleuters. De krentenbollen, fruitspiesjes en kaasstengels verdwijnen als sneeuw voor de zon. er zijn vele smaken pakjes drinken, en na een half uurtje smikkelen en genieten van de lekker etende kleuters is het tijd voor een verrassing. Er wordt een kring gemaakt, er wordt een prachtig lied gezongen en dan is er een cadeau. Een enorm grote doos, die Rianne en ik samen uit gaan pakken. Ik heb alle veel afscheidscadeaus voorbij zien komen en elk jaar weer ben ik blij verbaasd over de creativiteit en betrokkenheid van ouders bij hun kleuters op school. De kinderen die nu naar groep zeven gaan, maakten met elkaar een film, waar ze allemaal een rol in hadden. We kregen al eens een bijtjeskrant, vol nieuws over onze groep. Er hangen prachtige foto's en kunstwerken van vorige jaren in de klas. Het cadeau dat wij vandaag kregen was weer volstrekt uniek en zo gaaf gemaakt. Bijna elke week doen wij wel spelletjes in de binnen-buitenkring. Dus hadden een aantal ouders bedacht om die kring na te maken. Een kleine doos in een grote doos. Op de wand van de kleine doos staan de jongste kleuters,in de binnenkring,ze zwaaien de oudsten uit, zij blijven. In de grote doos zijn allemaal gele deuren gemaakt (onze klasdeur) en op elke drempel staat een oudste kleuter. Klaar om te vertrekken naar de volgende groep, in de buitenkring dus. Wauw zeg, dit zou Frank moeten zien, was mijn eerste gedachte bij dit cadeau. Hij is de schoolbegeleider van wie wij het cooperatief leren, waar de binnen-buitenkring een werkvorm van is, geleerd hebben. Ik zal de link van dit stukje naar hem mailen. De groeten van de Margrietjes Frank, we missen je ;-)