Muziekles

'Misschien vind je straks nog wat macaroni ergens op de vloer' zei de muziekjuf na afloop van de les tegen mij. Ze had 'instrumenten' bij zich en ik was er gelijk weg van. Ken je de automaten die vaak bij een snackbar staan en waar kinderen verleid worden om een verrassingsei te kopen? Misschien was deze juf verslaafd aan dit soort eieren of heeft ze haar halve familie gevraagd om de eieren te sparen. Ze had er in ieder geval genoeg bij zich. De verrassingen waren verdwenen en in plaats daarvan zat er nu macaroni in de eieren. Geweldige muziekinstrumenten, waarom was ik zelf nog nooit op dit idee gekomen?! Toen wij een groot muziekproject hadden vorig jaar heb ik schudkokers van wasbolletjes en papiermache gemaakt, wat een omslachtig gedoe, achteraf. Er ging tijdens de les inderdaad een eitje open. Ik zou ze vast maken met wat fleurig tape, als ik de muziekjuf was. Misschien gaat ze dat wel doen, als ze hier mee leest ;-)

Het liedje dat ze de kleuters leerde was leuk: http://www.youtube.com/watch?v=00bAC3VDrJo Voor de vaders en moeders die hier mee lezen, leuk om thuis nog eens te laten zien en samen te zingen met de kinderen. Naast zingen en muziek maken gingen we 'sneeuw blazen' en gooien met 'sneeuw'. Iedere kleuter kreeg een wattenbolletje en liet dat dwarrelen.

Ik deed gezellig mee met de les en dacht tegelijk even terug aan mijn eigen muziekles vorige week vrijdag. Toen kwam Wil, onze directeur een poosje bij ons in de klas kijken, als voorbereiding op mijn functioneringsgesprek. En hoe oud ik ook word, en hoe goed ik ook weet dat ik best een aardige kleuterjuf ben, die veel plezier heeft in haar klas en leuke dingen doet met de kleuters en ze wat leert en laat beleven, en toch, ja echt waar, ging ik mijn best doen op een leuk lesje. En het werd een leuk lesje!

Van sinterklaas had ik de cd Canto Ostinata gekregen, prachtige meditatieve muziek. Twee kleuters mochten bewegen op de muziek en als de muziek stopte naar elkaar toe lopen en elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen, met een hand of een knuffel of een high five of een boks. Elke keer als de muziek weer begon kwamen er twee kinderen bij en zo was na een poosje de hele klas 'op de vloer'. Toen iedereen elkaar een gelukkig nieuwjaar had gewenst vormden de kleuters spontaan kringetjes en dansten in het rond.

Ik keek er naar en dacht aan de definitie van succes die ik pas gehoord had in een TEDtalk van Benjamin Zander. Hij is een heel beroemde dirigent en pianist en vertelde: Ik meet mijn succes af aan het aantal twinkelende ogen dat ik om mij heen zie. Prachtig, Dat doe ik ook! Toen we later op de middag gingen spelen nam een aantal kinderen de cdspeler mee naar de gang en daar werd vrolijk verder gedanst. Na een poosje kwamen ze naar mij toe. 'Juf, mogen we een andere cd, deze is een beetje saai'. Okay, canto is misschien meer geschikt voor mij. Luister maar: http://www.youtube.com/watch?v=JDCsOL2vBJc

Winterwereld

'Goedemorgen, houden jullie de jassen, de skipakken, de snowboots en de handschoenen maar aan.' Zo begroette ik de kleuters gisterochtend. We hadden de eerste buitenspeelbeurt en het aankleden, je kunt het gerust inpakken noemen, van de kleuters, is tijdens deze winterse dagen een hele klus. Waarom eerst alles uit trekken, een half uurtje in de kring zitten, dan alles weer aan trekken? Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?! In een lange rij wandelden we naar het park. Dankzij onze stagiaire durf ik dat aan. De kleuters weten heel goed dat ik voorop loop en juf Brandy achteraan. En zij er allemaal veilig tussen in. Het oversteken van het fietspad is de enige hobbel die we moeten nemen. Wat een geluk hebben we, dat het wijkpark zo dichtbij is.

Er ligt ijs op de sloot en onze grootste durfal heeft een tak gepakt en gooit die op het ijs. Dat doen de anderen hem graag na. Ze staan aan de rand van de sloot en laten de takken over het ijs glijden. Ik overweeg om er zelf even met een voet op te stappen om te laten zien dat het ijs wel sterk genoeg is voor de takken maar nog niet sterk genoeg om ons te dragen. Dan denk ik terug aan vorig jaar, en durf het toch niet aan. Toen liet ik een rubberbootje te water, vlak voor de aankomst van Sinterklaas en gleed op mijn rug, van de wal in de sloot in de modder. Nee laat maar, ik vertel over het dunne ijs en we wandelen verder. Medewerkers van de gemeente zijn hoog in een boom takken aan het snoeien. Daar kunnen we niet zo maar aan voorbij lopen. 'Waarom doen ze dat juf' Heerlijk, zulke vragen! Het liefst zou ik de vraag aan de mannen zelf stellen maar zij hebben oorberschermers op en horen ons niet.

Na even over het hoe en waarom van snoeien gepraat te hebben komen we bij een helling. Ik vraag juf Brandy of zij naar boven wil klimmen, wie wil mag mee gaan. De schoenen van de juf zijn te glad, de kleuters zijn al boven als juf Brandy nog beneden staat. We spreken af dat zij onder aan de helling blijft staan en dat ik van bovenaf het overzicht houd. Dat gaat prima. Wat een rijkdom zo'n stagiaire besef ik weer heel goed. Alleen was ik niet met zo'n hele groep gaan glijden.

Dan moet er iemand plassen. Ik stel nog voor om dat even tegen een boom te doen, voor deze keer maar nee, daar vindt deze kleuter het veel te koud voor. We gaan weer terug naar school. Veel kinderen hadden wel de hele ochtend willen blijven glijden en klimmen. Toch zie ik ook een groepje dat een beetje bibbert en blij is dat we weer naar binnen gaan. Zelf was ik vroeger ook zo'n koukleum, die heel erg genoot van de warme chocolademelk met slagroom als het winter was. Volgende week bij het voorleesontbijt gaan we warme chocomel maken, ik heb er nu al zin in!

Een nieuw begin

Als een blok viel ik gistermiddag op de bank in slaap. Twee uur later werd ik pas weer wakker. Vroeger, heel lang geleden, toen ik full-time werkte (1980-1987 op ’t Overstapje in Lelystad) had ik dat vaak op vrijdag. Nergens meer zin in, helemaal gesloopt door de enorme klas kleuters die ik toen had.

Daarbij leefde ik het leven zoals mijn jongere collega’s dat nu doen. Verschillende gezellige eetclubjes, sporten, vrijwilligerswerk doen en uitgaan. Op donderdagavond vaak tot diep in de nacht en dan de volgende ochtend, een beetje brak en vol goede herinneringen, vrolijk weer naar school. Vrijdagsavonds kon je me dan opvegen. Gisteren was dat op woensdagmiddag al het geval.

Zes weken geleden werd ik ziek. En gisteren ging ik voor het eerst na die zes weken, weer naar school. Ik zag er een beetje tegen op. Maar dat was helemaal niet nodig geweest. Wat zijn kleuters toch heerlijke wezens. Vol enthousiasme werd ik begroet, heel veel handen heb ik geschud. Goede wensen gegeven en ontvangen. Vriendelijke opmerkingen van ouders,klopjes op mijn schouder, een zoen, een knipoog, een omhelzing. Wat een warm welkom, dat deed mij goed! Toen de ouders weg waren en ik de kring rond keek, leek het alsof ik niet weg geweest was. Iemand voorspelde het al. ‘Juf zijn is net zoiets als fietsen, dat verleer je nooit’ En het is waar. Ik voelde mij gelijk weer thuis op school. Het enige verschil met vroeger is, dat ik nu na een ochtend al uitgeteld was, en 25 jaar geleden pas na een hele week. ‘Zou het dan toch de leeftijd zijn juf?’ merkte een vrolijke, ook niet meer de jongste vader, vanochtend op. Dat zal het zijn, maar ik ben er weer en wens jullie allemaal een vrolijk nieuwjaar, met genoeg energie en plezier in de dingen die je gaat doen dit nieuwe jaar!

Op de foto's staat Maud, zij was gisteren jarig en had prachtige viertjes gebakken om uit te delen. Haar buurmeisjes Renske en Mascha had ik jaren geleden al in de klas, hier ook een nieuw begin. Welkom Maud en heel veel plezier in de bijtjesklas!

Kerstwandeling

Op de deur van zijn kamertje hangt al het hele jaar een foto van onze concierge, verkleed als herder bij het kampvuur. 'Onze held' hebbben we er bij geschreven. Tijdens de kerstwandeling zat hij, met een collega en een groep herderleerlingen op stropakken, te passen op de schapen. In zijn binnenzak had hij een flesje zelfgestookte (door zijn familie in Bosnie) sterke drank. Elke juf die voorbij kwam kreeg een flinke slok uit zijn flesje. Ik voel het nog branden als ik er aan terug denk.

Op de uitnodiging voor het kerstfeest schreven we het opzegversje waar we de kerstviering in onze klas ieder jaar mee beginnen: 'In de avond, in het donker, sterrenlichtjes blij geflonker, alle kaarsjes zijn al aan en wij zijn naar school gegaan, kinderen en grote mensen, weet je wat wij jullie wensen: Een hele fijne avond samen, tingelingelinge, amen!' En daar liepen de mensenkinderen, in het donker naar school. Hele gezinnen deden mee. Grote broers en zussen waar anders geen plaats voor was duwden de kleintjes in wandel en kinderwagens. Buren, oma's en opa's waren er bij. De wijkmanager liep gezellig met onze directrice voorop. Zelfs buurtbewoners die geen kinderen meer op school hebben, kwamen uit hun huizen en volgden nieuwsgierig het spoor van lichtjes door het park en de wijk. De start van de wandeling was op het door lichtslangen versierde schoolplein. Daar kreeg iedereen een wegwijzer waar de verschillende taferelen van het kerstspel op getekend waren door leerlingen van groep acht. De hele route was verlicht door waxinelichtjes in glazen potjes. Als je dat spoor volgde kwam je vanzelf langs het hele kerstverhaal gespeeld door de kinderen van groep zeven en groep acht. Tegenover onze school was pas een hotel gebouwd. Sinterklaas had daar een paar weken eerder al 'geslapen' en nu woonde Maria er heel even. Jozef was op bezoek en zat te timmeren, Maria naaide kleertjes. Op het balkon boven hen stond een engel die Maria keer op keer vertelde dat ze een kindje zou krijgen. Even verderop liepen soldaten van keizer Augustus, zij stuurden de mensen het donkere park in. Onderweg kwamen ze langs een plaats waar ze hun naam op konden schrijven, langs een herberg waar heerlijk gegeten werd maar waar geen plaats meer was. Bij een zeer uitbundig versierd 'kersthuis' in de wijk werden kerstliedjes gezongen. Bij de ingang van onze buren, de katholieke school waar we stroom leenden voor de cdspeler, danste een engelenkoor. Bij de kinderopvang zaten de herders rond het vuur. In de wijktuin was een herberg waar iedereen welkom was. Daar brandden vuurtjes in vuurkorven en was warme chocomel en gluhwijn. Tot slot kwam je de wijzen nog tegen, bij hen kon je een sterretje of een wierookstokje aansteken. De wandeling eindigde in de kerk tegenover de school waar het kleine babyzusje van een meisje uit onze klas in de kribbe in de stal lag. In de kerkzaal speelde 'Harpe Davids' de fanfare waar de juf van groep vijf in mee speelt, kerstliederen. Terwijl ik dit stukje schrijf ben ik in gedachten weer even terug op die prachtige stille, koude avond aan het einde van 2011 en ik voel een klein beetje heimwee. Tegelijk denk ik aan de andere plaatsen die het draaiboek van de kerstwandeling, wat wij vier jaar geleden maakten nu gebruiken. In Maasland waar oud collega Jolanda woont werd vorig jaar ook gewandeld en misschien dit jaar wel weer? Op de Oranjerie, een school in Zoetermeer waar een moeder van een kleuter uit mijn klas werkt, zijn de voorbereidingen voor de kerstwandeling ook begonnen. Wij doen dit jaar een musical. Heb je interesse in het draaiboek van de wandeling? Laat het weten in een reactie, dan mail ik het graag! Een fijne decembermaand toegewenst!

Digikleuters?!

Heeft het in deze digitale tijd nog zin om aandacht te besteden aan een potlood/pengreep? Ik vroeg het mij af toen ik vlak voor de tien minuten avonden eens extra lette op hoe de kleuters hun potlood vasthielden. Op heel veel verschillende manieren en ze tekenen er best goed mee. Heeft het zin om kinderen te leren hun potlood goed vast te houden? Doen jullie dat in je klas? Mijn eigen kinderen schrijven alleen nog maar een kaart naar opa en oma als ze op vakantie zijn. Ze werken en studeren en houden contact via hun telefoon en computer. Toen ze klein waren hebben ze eindeloos met klei, zand, blokken, lego gespeeld. Ze voelden zich wel eens benadeeld omdat zij geen spelcomputer kregen. Hoe zou het zijn als ze nu klein waren? Zou ik ze met een Ipad laten spelen? Ik was deze zomer op een feestje op een hip Haags dakterras. Er waren veel jonge mensen, een aantal senioren en ook twee peuters. Het ene jongetje speelde alleen maar met de telefoon van zijn moeder, het andere kind was niet weg te slaan bij de lap-top die voor de muziek zorgde. Vandaag las ik een column op Frankwatching.com, http://www.frankwatching.com/archive/2012/11/23/scholen-en-social-mediawijsheid-hoe-stoppen-we-de-digitale-kloof/ bekeek het filmpje over de nieuwe kleuters en dacht terug aan de kinderen op het feestje. Ik zag ze opgaan in hun spelletje, totaal geen aandacht hebben voor hun omgeving, geen plezier hebben met de andere mensen op het terras. De betrokkenheid was groot, dat was zeker. Toch heb ik er mijn twijfels bij. Onze kinderen de wereld laten ontdekken via een beeldscherm, is dat wat wij willen? Tijdens de inspiratiemiddag kleuters en digibord die ik afgelopen woensdagmiddag volgde zag ik het enthousiasme van Linda Humme. Zij kan en doet heel veel leuke dingen met haar digibord en vertelt daar vol overtuiging over. Toch blijf ik twijfelen. Het is zo veel rekenen en taal, zo rationeel, zo cognitief. Bij onze rekenmethode zit ook een digitaal deel. Ik startte de spelletjes op en ging die, na de verhalen van Linda proberen. Het eerste spel begon met een jas. Die jas heeft groene knopen en er mist er een. Naast de jas zie je verschillende gekleurde knopen. De opdracht die er bij hoort is: 'Kies de goede knoop' Ben ik te veel kleuter als ik de rode knoop of de paarse kies? Of maak ik dan een fout? Spelen onze kleuters over een paar jaar met Ipads in de klas? Wat denk jij?

Zie ginds komt de stoomboot

'Ik was de stuurpiet en dan was jij de kookpiet. En ik was Sinterklaas. En ik ook. Nee, dat kan niet er is maar een Sinterklaas! Jij was ook een Piet. De hoepel was het stuur van de boot. Ik maak het bed van Sinterklaas. Mag ik het paard halen uit de klas? Het paard van Sint is wit joh, deze is bruin. Dat geeft niks. Ik zoek een tak, dan was dat de staf van Sint. En ik haal de pakjes.'

Zo ging het spel deze ochtend op het plein. Het was mistig en koud, echt geschikt weer om de stoomboot te laten varen. Ik had het oude metalen klimrek buiten gezet. De zware onderdelen van het rek komen niet zo heel vaak uit de schuur maar in de sinterklaastijd maken we er altijd een boot van. Een plastic buis is dan de stoompijp, een slinger met vlaggetjes er overheen maakt de stoomboot helemaal af.

Voorbijgangers op het fietspad langs de school kijken vertederd naar de spelende en zingende kleuters. En ik geniet ook. Het sinterklaasjournaal heeft het weer flink spannend gemaakt dit jaar. De boot doet het niet goed, er is iets kapot en dat maakt indruk. Ook met de schimmel is iets mis. Dat wordt steeds weer nagespeeld en opgelost. De boot repareren is een leuke klus en helemaal niet moeilijk. En het geeft vertrouwen dat het in het echt ook wel goed zal komen, verwacht ik.

Het spel eindigt als Sint door zijn bed zakt en huilend op de stoep ligt. We troosten hem en met zijn tak in de hand gaat hij mee naar binnen. Zeker weten dat we de stoomboot de komende weken nog vaak weer opbouwen. Heb jij nog zo'n zwaar ouderwets klimrek in de schuur staan? En doe je er iets mee? Hoe maak jij een stoomboot in de school of op het plein? Ik ben nieuwsgierig! Een fijne Sinterklaastijd gewenst!

Herfstbladeren

'Waarom bewaar jij oude bladeren in een telefoonboek?' vroeg mijn leergierige en nieuwsgierige stagiaire maandag. Ze keek mij daarbij aan alsof ik iets heel raars deed. En ik was stomverbaasd. Bladeren drogen in de herfst is voor mij zo vanzelfsprekend. Ik kan mij bijna niet voorstellen dat je dat als kleuterjuf niet zou doen. Op ons plein staat een prachtige waaiertjesboom. De Ginkgo Biloba.(http://nl.wikipedia.org/wiki/Japanse_notenboom) Als we na het buiten spelen via de voordeur naar binnen komen, lopen we onder die boom door. In deze tijd van het jaar rapen we dan altijd handen vol blaadjes op. Laatst stelde ik voor om de blaadjes op de mat in de gang te strooien. Dat was een groot succes, het vrolijke bladerentapijt en de enthousiast springende en strooiende kleuters maakten mijn ochtend helemaal goed. Toen we even later naar huis gingen waren alle bladeren al weer weg, opgeveegd door onze ijverige congierge ;-)

In de klas van een collega zag ik deze week de spatraampjes tevoorschijn komen. Ik twijfelde even. Soms is spatten zo lastig. Verschuivende bladeren, enorme ecolinevlekken, slappe tandenborstels waardoor het spatten echt niet opschiet. Aan de andere kant, het magische moment dat je een blaadje optilt nadat je er met ecoline over gespat hebt en dan de vorm van het blaadje haarscherp op het papier ziet, dat gun je toch ieder kind?! Vandaag is er vol overgave gespat. Met de gedroogde blaadjes uit het telefoonboek. Ook heeft er een groepje kleuters getoverd,zo noem ik het, fluisterend uitgesproken. Zie je het voor je: We gaan vandaag TOVEREN.... Dan wil iedereen graag mee doen. We legden een herfstblaadje onder het papier en wreven er met een pandakrijtje (hele zachte wasco) overheen. De nerven en de randen van het blad kwamen prachtig tevoorschijn. Een heerlijk herfstwerkje.

Tussen de buien door liepen we deze week elke dag een rondje om de school. De zandtafel op wieltjes duwden we met ons mee en vulden we tijdens de wandeling met mooie bladeren. Die bladeren gingen niet in een boek, we regen er slingers mee. Die slingers versieren nu de klas en geven zo'n gezellige herfstsfeer. Hoe is de sfeer deze weken in jouw klas? Hoe breng jij de herfst naar binnen?